Η εργασιακή ικανοποίηση ως παράγοντας οργανωσιακής δέσμευσης σε περίοδο κρίσης: η περίπτωση των δημόσιων πολιτιστικών οργανισμών

Η εργασιακή ικανοποίηση (job satisfaction) και η δέσμευση προς τον οργανισμό (organizational commitment) συνιστούν δύο από τις κυριότερες μεταβλητές της οργανωσιακής συμπεριφοράς, των οποίων η αλληλεπίδραση έχει εκτενώς διερευνηθεί στη σχετική βιβλιογραφία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το να εξετάσει κανείς, περαιτέρω, πώς διαμεσολαβείται η σχέση των δύο αυτών παραμέτρων υπό το πρίσμα μιας άλλης «δημοφιλούς» στην οργανωσιακή βιβλιογραφία μεταβλητής, της οργανωσιακής αλλαγής (organizational change), και των συνακόλουθων θετικών ή και αρνητικών στάσεων, που αυτή πυροδοτεί, ιδίως μάλιστα σε περιόδους εκτεταμένων αλλαγών, όταν η εργασιακή καθημερινότητα του ανθρώπινου δυναμικού μεταβάλλεται άρδην. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας μεταιχμιακής περίπτωσης αποτελούν οι σαρωτικές οργανωσιακές αλλαγές, οι οποίες έχουν λάβει χώρα στον δημόσιο τομέα, και δη σε ό,τι αφορά τα θέματα Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού, μετά την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης υπό την εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (πρώτο Μνημόνιο, Απρίλιος 2010). Σε αυτό το πνεύμα και με πεδίο εφαρμογής τους εγχώριους δημόσιους πολιτιστικούς οργανισμούς, για τους οποίους υπάρχουν ούτως ή άλλως ελάχιστες εμπειρικές έρευνες, η παρούσα εργασία εστιάζει το ενδιαφέρον της στη συγχρονική αποτύπωση της σχέσης ανάμεσα στην εργασιακή ικανοποίηση και τη δέσμευση προς τον οργανισμό, υπό το φως των πρόσφατων, διευρυμένων οργανωσιακών αλλαγών στον δημόσιο τομέα, προκειμένου να εξακριβωθεί αν η γενικά διαπιστούμενη στη βιβλιογραφία θετική συσχέτιση ικανοποίησης-δέσμευσης επιβεβαιώνεται και σε συνθήκες κρίσης ή αν, αντιθέτως, οι πρόσφατες μεταδομήσεις την έχουν τροποποιήσει, δημιουργώντας νέους συσχετισμούς και δυναμικές – και, αν ναι, σε ποιον βαθμό.