Προσφυγικά αθλητικά σωματεία στον μεσοπόλεμο: 1922-1940

Αντικείμενο της παρούσας διατριβής αποτελεί η διερεύνηση της ταυτότητας και της δράσης των προσφυγικών αθλητικών σωματείων, τα οποία ιδρύθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα κατά τον Μεσοπόλεμο (1922-1940). Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι άνθρωποι που εγκατέλειψαν τις εστίες τους στη Μ. Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, παρά τις διαφορές τους ως προς την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική τους κατάσταση, έγιναν σταδιακά φορείς μιας ειδικής ταυτότητας, αυτής του πρόσφυγα. Αναπόδραστη ανάγκη για τα μέλη του προσφυγικού κόσμου υπήρξε η συγκρότηση σωματείων και η συλλογική τους εκπροσώπηση έναντι των αρχών. Πολλά από αυτά τα σωματεία θα αναδεικνύονταν ως φορείς διάσωσης και προβολής της μνήμης των τόπων καταγωγής των μελών τους, η δε προσφυγική νεολαία θα έβρισκε διέξοδο στα εκατοντάδες αθλητικά σωματεία, τα οποία αναφύονταν στους προσφυγικούς συνοικισμούς της χώρας. Σ’ αυτό το πλαίσιο ερευνήθηκε η δράση πεντακοσίων και πλέον αθλητικών σωματείων, τα οποία ιδρύθηκαν στην Αττική, στη Θεσσαλονίκη και στην περιφέρεια της χώρας. Η αθλητική δράση των προσφύγων εξετάσθηκε σε σχέση με την ευρύτερη συλλογική δράση τους, η δε ταυτότητα των σωματείων τους συναρτήθηκε με την κοινωνική σύνθεση, την πολιτική συμπεριφορά και την ιδεολογία των μελών του προσφυγικού κόσμου. Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη της ταυτότητας των αθλητικών σωματείων των προσφύγων υπήρξε η εκτενής αναδρομή στην αθλητική δράση των Ελλήνων της Μ. Ασίας και της Πόλης πριν από το 1922, καθώς και η ανάλυση των αθλητικών θεσμών του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα.