Η απαγόρευση χρήσης παρανόμως κτηθέντων δεδομένων επικοινωνίας και η αρχή της αναλογικότητας

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τη σχετικοποίηση του δικαιώματος της προστασίας του απορρήτου της επικοινωνίας, αναδεικνύοντας την προβληματική της. Προς το σκοπό αυτό, επιχειρείται ο προσδιορισμός της έννοιας της επικοινωνίας, παρουσιάζεται το νομικό καθεστώς προστασίας της στο δημόσιο και στο ποινικό δίκαιο και πραγματοποιείται η αναλογική της προσέγγιση. Εν συνεχεία, εξετάζεται η έκταση του προστατευτικού πεδίου της διάταξης του άρθρου 19 παρ. 1 του Συντάγματος και αναλύεται η απόλυτη απαγόρευση χρήσης των αποδεικτικών μέσων που αποκτήθηκαν κατά παράβαση του απορρήτου της επικοινωνίας, η οποία καθιερώθηκε με τη διάταξη της παρ. 3 του ιδίου άρθρου του Συντάγματος. Εντούτοις, παρατηρείται ότι τόσο η θεωρία, όσο και η νομολογία τάσσονται υπέρ της κάμψης της εν λόγω απαγόρευσης, ιδίως στις περιπτώσεις που τούτο επιβάλλεται από τη συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας, μετατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα του απορρήτου της επικοινωνίας από απολύτως απαραβίαστο, κατά το Σύνταγμα, σε δικαίωμα σχετικό, του οποίου η προστασία κρίνεται κατά περίπτωση.