Κοινωνικό κράτος και κρίση

Το άρθρο αναλύει τη λειτουργία του κοινωνικού κράτους σε περιόδους κρίσης, επισημαίνοντας ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά βαθιά κοινωνική, γεγονός που αναδιαρθρώνει τις κοινωνικές σχέσεις και αναδεικνύει τα όρια και τις αντιφάσεις της κρατικής παρέμβασης. Εξετάζονται οι διαφορετικές θεωρήσεις για την «κρίση του κράτους πρόνοιας»—αποτελεσματικότητας, νομιμοποίησης και δομικών αντιφάσεων—καθώς και οι σύγχρονες τάσεις ιδιωτικοποίησης, η ενίσχυση του ρόλου της οικογένειας και η μεταφορά βαρών στις τοπικές κοινότητες. Τονίζεται ότι η κρατική παρέμβαση συχνά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, ενώ οι περικοπές και η μεταφορά ευθυνών επιβαρύνουν ιδιαίτερα ευάλωτες ομάδες. Η συγγραφέας καταλήγει ότι απαιτείται μια προοδευτική προσέγγιση που θα συνδυάζει αποτελεσματική κάλυψη αναγκών με νέες μορφές συνεργασίας δημόσιου και μη κρατικού τομέα, λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.