Η μειονότητα των ατόμων με νοητική υστέρηση ως μειονότητα ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και η εκπαιδευτική πολιτική

Τα άτομα με νοητική υστέρηση χαρακτηρίζονται από ένα είδος αναπηρίας, η οποία συνεπάγεται μια ειδική κατάσταση λειτουργίας των ατόμων αυτών. Συγκροτούν μια παρεκκλίνουσα μειονότητα. Στην εργασία μας αυτή επιχειρούμε να μελετήσουμε τη μειονότητα αυτή, με θεωρητική προσέγγιση αυτή του τριαδικού γενετικού μοντέλου κοινωνικής επιρροής των Mugny (1982) και Παπαστάμου, Μιούνυ (1983). Προσπαθούμε να δείξουμε ότι οι εκπρόσωποι της μειονότητας, που είναι σχεδόν αποκλειστικά οι γονείς των ατόμων αυτών, δεν κατάφεραν με την οργανωμένη δράση τους μέσα από τους συλλογικούς τους φορείς να βγάλουν τα άτομα με νοητική υστέρηση από την κατάσταση της παρέκκλισης. Οι εκπρόσωποι της μειονότητας αποτελούν μια μειοψηφία του ελληνικού λαού και δε συγκροτούν κάποιο είδος μειονότητας. Η δράση τους εντάσσεται σε ένα ευνοϊκό «πνεύμα των καιρών» σε σύμπλευση με την κυρίαρχη ιδεολογία. Οι μέθοδοι, που χρησιμοποιήσαμε, είναι η ανάλυση περιεχομένου της σχετικής εκπαιδευτικής νομοθεσίας, η συμμετοχική παρατήρηση στο Κέντρο Προσαρμογής Σπαστικών Παιδιών στην Αργυρούπολη -το οποίο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία γονέων και διοικείται από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου τους- και οι ημικατευθυνόμενες συνεντεύξεις με γονείς και φορείς της εξουσίας. Εξετάζουμε τον ορισμό της νοητικής υστέρησης και αναλύουμε τη σημασία της ειδικής κατάστασης λειτουργίας, ως συνέπειας της συγκεκριμένης αναπηρίας. Ορίζουμε τους κοινωνικούς αντιπάλους και εστιάζουμε την προσοχή μας στους εκπροσώπους της μειονότητας και τους φορείς της εξουσίας. Η δράση των εκπροσώπων της μειονότητας, οι ανταγωνιστικές σχέσεις τους με την εξουσία, οι αντιστάσεις που συναντούν καθώς και η επιρροή, που ασκούν στον ελληνικό πληθυσμό, εξετάζονται σε σχέση με το «ευνοϊκό πνεύμα» των καιρών, το οποίο συμπλέει με την κυρίαρχη ιδεολογία. Λέξεις «κλειδιά»: νοητική υστέρηση, παρέκκλιση, εκπρόσωποι της μειονότητας, φορείς της εξουσίας.