Οι σχέσεις Κίνας-Ταιβάν ως κάτοπτρο της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία: διδάγματα για τη διεθνή διπλωματία από την αποτυχία πρόληψης-αποτροπής και η εκ των υστέρων αντίδραση της διεθνούς κοινότητας

Η εισβολή της Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας τον Φεβ του 2022 αποτέλεσε ένα σταθμό στην μέχρι τώρα ειρηνική πορεία της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η ενέργεια αυτή αν και ήταν μια προδιαγεγραμμένη κίνηση της Ρωσίας, παρουσιάζοντας τα τυπικά στάδια κλιμάκωσης μιας εισβολής εντούτοις αιφνιδίασε τη «δυτική» διπλωματία η οποία κατά γενική ομολογία έχει αποκηρύξει τις πολεμικές ενέργειες ως μέσο επίλυσης διαφορών μεταξύ κρατών. Η στάση της Ευρώπης αλλά και των Η.Π.Α έδειξε ότι οι εταίροι της Ουκρανίας, στην προσπάθεια απορωσοποίησης της απέτυχαν να αποτρέψουν μια επικείμενη στρατιωτική ενέργεια στο έδαφος της, ήδη από το 2014 αλλά και να δομήσουν μια βιώσιμη λύση που θα εξασφάλιζε την εδαφική ακεραιότητα της χώρας αυτής. Οι μετέπειτα επιλογές επιβολής οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων στην Ρωσία λόγω των ενεργειών της στην Ουκρανία φάνηκαν ότι δεν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές δεδομένου ότι σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία η επιλογή επιβολής οικονομικών κυρώσεων και περιορισμού του εμπορίου δεν επηρεάζει μόνο την χώρα στην οποία επιβάλλονται αλλά και ένα ευρύτερο σύνολο χωρών, όπως και πραγματικά έγινε. Η ενεργειακή κρίση αλλά και η αύξηση του πληθωρισμού στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α ήρθαν να δοκιμάσουν τις ήδη πληγωμένες οικονομίες της Δύσης από την εποχή της πανδημίας Covid-19. Μια παρόμοια περίπτωση, με πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτά της σύγκρουσης Ρωσίας – Ουκρανίας παρουσιάζεται μεταξύ Κίνας και Ταιβάν. Οι δύο χώρες βρίσκονται σε πολυετείς προστριβές δεδομένης της άρνησης της Κίνας να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Ταιβάν θεωρώντας την ως μια άλλη επαρχία της. Η υπόψη διένεξη χρονολογείται από τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τον Κινεζικό Εμφύλιο που ακολούθησε. Σε μια περίοδο επτά και πλέον δεκαετιών οι διαφορές ουσιαστικά μεταξύ των δύο αντίπαλων πολιτικά παρατάξεων (Κουμουνιστών στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και αρχικά Εθνικιστών στη Δημοκρατία της Κίνας ή αλλιώς Ταϊβάν) το πρόβλημα δεν έχει βρει λύση καθώς οι δύο πλευρές δεν είναι διατεθειμένες να υπαναχωρήσουν των θέσεων τους είτε λόγω εσωτερικών είτε λόγω εξωτερικών πιέσεων. Στην υπόψη εργασία έγινε μια ανάλυση του θέματος της διένεξης της Κίνας με την Ταϊβάν υπό το πρίσμα των πρόσφατων εξελίξεων στην περιοχή της Ουκρανίας. Στην ανάλυση αυτή εξετάστηκαν τόσο τα αίτια της διένεξης Κίνας και Ταϊβάν όσο εξετάστηκαν και τα διδάγματα που θα πρέπει να λάβουν τα δύο μέρη από την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Εκτιμάται ότι θα είναι προς όφελος της παγκόσμιας κοινότητας τα δύο μέρη της εξεταζόμενης διένεξης να παραδειγματιστούν ορθά από την προβολή των επιπτώσεων της ρωσικής εισβολής στην δική τους περίπτωση και να λάβουν ορθολογικές αποφάσεις. Μια ενδεχόμενη σύγκρουση στην περιοχή της Ν.Α Ασίας θα είχε σημαντικότατες επιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Η εργασία έχει οργανωθεί ως ακολούθως. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η δημιουργία του κρατικού μορφώματος της Ταϊβάν. Γίνεται μια μικρή ιστορική αναδρομή στην δημιουργία της Ταϊβάν και εξετάζονται θέματα που αφορούν την κρατική της υπόσταση. Στο δεύτερο κεφάλαιο ακολουθεί η παρουσίαση των θέσεων της Κίνας και των αξιώσεων της επί της Ταϊβάν. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύεται η κύρια διαφορά των δύο μερών και εξετάζονται οι θέσεις της Κίνα και της Ταϊβάν από νομικής άποψης. Στο τέταρτο κεφάλαιο έχουμε την προβολή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία επί της διαφορά Κίνας και Ταϊβάν. Στην συνέχεια της εργασίας παρουσιάζονται τα συμπεράσματα που προέκυψαν από την ανάλυση του θέματος και προτείνονται τρόποι ειρηνικής επίλυσης της διαφορά των δύο μερών, Κίνας και Ταϊβάν με βασική συνιστώσα το διεθνές δίκαιο και την αποφυγή της μεταξύ τους στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Η εργασία κλείνει με έναν σύντομο επίλογο στον οποίο προτείνονται πιθανές προεκτάσεις της στην διερεύνηση του υπόψη θέματος. Για την εκπόνηση της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές.