Από τη Μεγάλη Ιδέα στο κοινωνικό ζήτημα

Στο επίκεντρο της παρούσας εργασίας βρίσκεται το Ιδιώνυμο, ο νόμος 4229/ 1929 «Περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών», ως μια έκφανση του κοινωνικού ζητήματος στην περίοδο του μεσοπολέμου. Συγκεκριμένα, έπειτα από την μικρασιατική καταστροφή και την κατάρρευση του εθνικιστικού οράματος της Μεγάλης Ιδέας, ενός μύθου που λειτουργούσε συνεκτικά για την ελληνική κοινωνία αλλά ταυτόχρονα και αποπροσανατολιστικά από το κοινωνικό ζήτημα εμποδίζοντας την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, πως ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» έρχεται να υποκαταστήσει σε ιδεολογικό επίπεδο το ρόλο και τις λειτουργίες της Μεγάλης Ιδέας. Κομμάτι αυτής της διαδικασίας συνειδητής κάλυψης του ιδεολογικού κενού και της σταδιακής δόμησης του αντικομμουνισμού ως κυρίαρχης επίσημης ιδεολογίας αποτελεί το Iδιώνυμο. Μια προσπάθεια της κυρίαρχης τάξης να μεταθέσει το κοινωνικό- ταξικό πρόβλημα που μέσα στις νέες κοινωνικό- οικονομικές και πολιτικές συνθήκες έρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο, στο ευνοϊκό για αυτήν επίπεδο του εθνικού. Η προσέγγιση μας στηρίχτηκε κυρίως σε πρωτογενές υλικό της εποχής με σκοπό την ανάδειξη των αντιλήψεων και των απόψεων των πολιτικών πρωταγωνιστών για την ανάγκη λήψης αυτού του μέτρου.