Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και πώς επηρεάστηκε από την «Αραβική Άνοιξη»

Οι αραβικές εξεγέρσεις, οι οποίες ξεκίνησαν στο τέλος του 2010 και επηρέασαν σχεδόν όλες τις αραβικές χώρες, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην κατανομή ισχύος στο περιφερειακό σύστημα της Μέσης Ανατολής. Το κενό ισχύος που δημιουργήθηκε από τη σταδιακή απόσυρση των Η.Π.Α. από την ευρύτερη περιοχή, σε συνδυασμό με τη ρευστότητα και την αστάθεια που προκάλεσε η «Αραβική Άνοιξη», έδωσαν την ευκαιρία σε ποικίλους δρώντες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, να διεκδικήσουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Η παρούσα εργασία διερευνά τους παράγοντες που διαμόρφωσαν την τουρκική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή μετά τα γεγονότα της «Αραβικής Άνοιξης» υπό το πρίσμα του νεοκλασικού ρεαλισμού, μέσω της μελέτης περίπτωσης τριών αραβικών κρατών: της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Συρίας. Πιο συγκεκριμένα, μελετάται η επίδραση τόσο εξωτερικών (συστημικών) όσο και εσωτερικών παραγόντων, όπως οι αντιλήψεις των ηγετών, η στρατηγική κουλτούρα, η σχέση κράτους- κοινωνίας και οι εγχώριοι θεσμοί. Μέσα από την εργασία αυτή προέκυψαν ότι τόσο οι εξωτερικοί παράγοντες, δηλαδή η δομή του διεθνούς συστήματος, όσο και οι εσωτερικοί παράγοντες, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, η οποία υπήρξε το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους.