Η επίδραση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στη διαμόρφωση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Οι διαδοχικές μεταρρυθμίσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) οφείλονται σε ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες. Η ανάγκη για μείωση της χρηματοδότησης και καλύτερης αξιοποίησης των χρημάτων των φορολογούμενων ευρωπαίων πολιτών, οι διαδοχικές διευρύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα που θα του προσδώσει ένα καλύτερο προσανατολισμό προς τις διεθνείς αγορές συγκαταλέγονται στις εσωτερικές πιέσεις. Καθοριστικό μεταρρυθμιστικό παράγοντα αποτέλεσαν οι πολυμερείς εμπορικές διαπραγματεύσεις για περαιτέρω απελευθέρωση του εμπορίου, οι αναληφθείσες δεσμεύσεις κατά τη Συμφωνία για τη Γεωργία του Γύρου της Ουρουγουάης και η συμμόρφωση προς τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Από την πλευρά της και η ΕΕ, ως σημαντικό και δραστήριο μέλος του ΠΟΕ, ασκεί σε αυτόν σημαντική επιρροή, στηρίζοντας το έργο του με τις καινοτόμες και εποικοδομητικές προτάσεις της. Η αναθεώρηση της ΚΑΠ το 1992 συνετέλεσε αποφασιστικά στην επιτυχή ολοκλήρωση του Γύρου της Ουρουγουάης. Με την Agenda 2000 μειώθηκαν περαιτέρω οι ενισχύσεις και δόθηκε έμφαση στη βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη. Το 2003 με την ενιαία αποσυνδεδεμένη από την παραγωγή ενίσχυση περιορίζεται από πλευράς της ΕΕ η στρέβλωση του διεθνούς εμπορίου, υιοθετούνται πρότυπα που σχετίζονται με την προστασία του περιβάλλοντος, την ασφάλεια των τροφίμων, την ευζωία των ζώων και ενισχύεται η πολιτική ανάπτυξης της υπαίθρου. Με το διαγνωστικό έλεγχο υγείας (Health Check) το 2008 περιορίζονται στο ελάχιστο τα μέτρα που στρεβλώνουν το εμπόριο. Εξαιτίας των παραχωρήσεων αυξήθηκαν τα διαπραγματευτικά περιθώρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της δόθηκε η δυνατότητα να αποκτήσει μια πιο επιθετική στάση στο Γύρο της Ντόχα. Με τη νέα ΚΑΠ, που είναι εναρμονισμένη με τους στόχους της στρατηγικής «Ευρώπη 2020», προασπίζονται τα ενωσιακά συμφέροντα και επιδιώκεται η ενίσχυση της οικονομικής και οικολογικής ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα με πρακτικές και μέσα που δε φαλκιδεύουν το διεθνές εμπόριο και την απελευθέρωσή του.