Κλιματική Κρίση και κοινωνική πολιτική: το Ευρωπαϊκό παράδειγμα και η ελληνική εκδοχή του: η περίπτωση της ενεργειακής φτώχειας

Η υψηλή κατανάλωση ενέργειας συνδέεται με μια από τις βασικότερες αιτίες της κλιματικής κρίσης, την καύση ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Ο μειωμένος οικογενειακός προϋπολογισμός για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του νοικοκυριού, ως αποτέλεσμα της γενικότερης συρρίκνωσης των εισοδημάτων που επέφερε η οικονομική κρίση παράλληλα με τις υψηλές τιμές κόστους για βασικά ενεργειακά αγαθά όπως είναι το πετρέλαιο και ο ηλεκτρισμός έχει εντείνει το φαινόμενο. Οι συνθήκες στέγασης επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ευημερία, την κοινωνική ένταξη, την πρόοδο και την υγεία των ανθρώπων. Ως εκ τούτου, και δεδομένου ότι το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας έχει πολυπαραγογικό και πολυπαραγωντικό χαρακτήρα, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα κατάλληλο μείγμα κοινωνικών, ενεργειακών και περιβαλλοντικών πολιτικών, με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη των πόλεων. Ο ρόλος του κράτους στη περιβαλλοντική διακυβέρνηση ήταν και είναι πρωταρχικός. Αποτελεί τον εφαρμοστή των κοινωνικών και περιβαλλοντικών πολιτικών στα πλαίσια που το καπιταλιστικό σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης ορίζει. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές κατευθύνουν με όρους αγοράς τις νομοθετικές ρυθμίσεις και δράσεις όσον αφορά τη διακυβέρνηση εντός και εκτός εθνικού κράτους. Μόνο αν αλλάξει εξ ολοκλήρου το σύστημα της κοινωνίας και της οικονομίας, μόνο τότε μπορεί να δοθεί λύση στο περιβαλλοντικό αδιέξοδο και να καμφθούν οι κοινωνικές ανισότητες που μαστίζουν όχι μόνο ενδοεθνικά αλλά παγκόσμια τους ανθρώπους που ζουν στο πλανήτη. Οι βραχυπρόθεσμες λύσεις και δράσεις μόνο παράταση μπορούν να δώσουν και όχι ουσιαστικές λύσεις. Ο χρόνος πλέον είναι πολύ περιορισμένος.