Τα νεότερα δεδομένα στην πολιτική προστασία την εποχή των πολλαπλών κρίσεων: κλιματική, φυσικές καταστροφές, πανδημία

Στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε τα καταστροφικά αποτελέσματα φυσικών φαινομένων, με τη μορφή των φυσικών καταστροφών, με μια ένταση, σφοδρότητα και συχνότητα που δεν συνάδει με τα στατιστικά δεδομένα προγενέστερων χρονικών περιόδων, ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής. Μεγάλες δασικές πυρκαγιές, έντονα πλημμυρικά φαινόμενα, απρόσμενοι παγετοί, και άλλα ακραία και μη συνήθη φαινόμενα που παλαιότερα λάμβαναν χώρα σποραδικά, πλέον εκδηλώνονται συχνότερα. Η πανδημία COVID-19 και τα σχετικά μέτρα περιορισμού επηρέασαν σημαντικά τα μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης, καταδεικνύοντας τον βαθμό στενής σύνδεσης και αλληλεξάρτησης των οικονομιών και των κοινωνιών μας. Εκτός από τους κρατικούς φορείς, οι οποίοι είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για τη διαχείριση καταστάσεων έκτακτων αναγκών εντός της επικράτειας των κρατών τους, υφίστανται Διεθνείς Κυβερνητικοί και μη-Κυβερνητικοί οργανισμοί, οι οποίοι χρησιμοποιούν την οργάνωση και τις υποδομές τους, εθελοντικά και επικουρικά, για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτων αναγκών και την παροχή βοήθειας σε πληθυσμούς που πλήττονται από καταστροφές. Επίσης συμμετέχουν σε δράσεις που αφορούν την πρόληψη και τον μετριασμό των κινδύνων καταστροφών για τον μετριασμό και την πρόληψη των κινδύνων. Οι προκλήσεις στην εποχή των πολλαπλών κρίσεων είναι εδώ. Οι νέες συνθήκες δημιουργούν νέα δεδομένα, στα οποία τα κράτη πρέπει να προσαρμοστούν άμεσα, τόσο σε εθνικό, όσο και σε υπερεθνικό επίπεδο. Οι αρμόδιοι φορείς μαθαίνουν από την εμπειρία και τα λάθη τους, εξελίσσονται και βελτιώνονται. Σκοπός της εργασίας είναι να καταγράψει ποιοι είναι οι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί Πολιτικής Προστασίας, οι αρμοδιότητες και το έργο τους, να αποτυπώσει τα αποτελέσματα της επισκόπησης των κινδύνων από φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές που εκδόθηκε από την ΕΕ, να καταγράψει τις τάσεις στο συνεχώς εξελισσόμενο τοπίο κινδύνου καταστροφών, να ενημερώσει για τις διεθνείς ρυθμίσεις και τη νομολογία για τη κλιματική αλλαγή, να διακρίνει τα αδύναμα σημεία του υφιστάμενου εθνικού μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων και να καταθέσει προτάσεις βελτίωσης του.