Ο ρόλος των αστικών αξιώσεων κατά την κατίσχυση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας (αρθρ. 101 και 102 ΣΛΕΕ)

Η παρούσα εργασία ασχολείται με την παρουσίαση της πορείας της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας στο πεδίο του ελεύθερου ανταγωνισμού έως την καθιέρωση μέσων ιδιωτικής κατίσχυσης της νομοθεσίας αυτής με τις αξιώσεις αποζημίωσης ιδιωτών για παραβάσεις των αντιμονοπωλιακών κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, αναλύεται η πορεία της Ευρωπαϊκής αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας από το συγκεντρωτικό μοντέλο που καθιερώθηκε με τον πρώτο εκτελεστικό Κανονισμό της βασικής νομοθεσίας (Κανονισμό 17 της 6ης Φεβρουαρίου 1962 του Συμβουλίου) - που κύριο στόχο είχε την καθιέρωση ενός ενιαίου πλαισίου πολιτικής προστασίας του ανταγωνισμού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης - έως τον εκσυγχρονισμό αυτής, προς την κατεύθυνση της προστασίας των συμφερόντων των ιδιωτών και των καταναλωτών με την ψήφιση της νέας Οδηγίας 2014/104/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2014, σχετικά με ορισμένους κανόνες που διέπουν τις αγωγές αποζημίωσης βάσει του εθνικού δικαίου για παραβάσεις των διατάξεων του δικαίου ανταγωνισμού των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η οδηγία αυτή, αποτελεί το πρώτο νομοθέτημα που δίνει έρεισμα κατά τρόπο σαφή, για την εγκαθίδρυση πέραν του συστήματος δημόσιας επιβολής της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας, προς ένα σύστημα συνύπαρξης από κοινού, δημόσιας και ιδιωτικής επιβολής αυτής μέσω της έγερσης αξιώσεων αποζημίωσης ιδιωτών για ζημίες που υπέστησαν συνεπεία παραβιάσεων των διατάξεων της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας. Στη συνέχεια γίνεται μια παρουσίαση των βασικών προβληματισμών τόσο της θεωρίας, όσο και της νομολογίας των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων κατά τη διάρκεια εφαρμογής της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας, που οδήγησαν μέσω της έκδοσης της Πράσινης Βίβλου (για τις αγωγές αποζημίωσης για παράβαση των αντιμονοπωλιακών κανόνων της ΕΚ του 2005) και της Λευκής βίβλου (σχετικά με τις αγωγές αποζημίωσης για παράβαση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας του 2008) στην νομοθετική πλέον αποτύπωση στην νέα οδηγία των κενών που είχαν διαπιστωθεί κατά την εφαρμογή αυτής τόσο σε θέματα νομιμοποίησης και πραγμάτωσης των αξιώσεων ιδιωτών, όσο και σε θέματα αποδεικτικής διαδικασίας με κύριο στόχο την ενίσχυση της ιδιωτικής επιβολής της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας προς εξασφάλιση ενός πιο στέρεου και αποτελεσματικού πλέγματος νομοθεσίας στο πεδίο του ελεύθερου ανταγωνισμού.