Αρχείο και φεμινιστική θεωρία: μια πρακτική αυτο-ιστορικοποίησης

Διερευνώντας ένα σώμα κειμένων γύρω από την Αρχειακή και Συν-αισθηματική Στροφή και την αλληλεπίδραση τους με τη φεμινιστική θεωρία και πράξη στη μελέτη και πρόσληψη του αρχείου, η εργασία αυτή πειραματίζεται πάνω στις τεχνικές και στις τεχνολογίες του αρχείου, για μία ιστορία που δεν μπορεί να ειπωθεί. Η γυναικοκτονία τριών Αφγανών στα ελληνικά σύνορα το 2018, δεν αφήνει κανένα άλλο ίχνος στο Αρχείο και στη συλλογική ζωή, πέρα από την καταγραφή του θανάτου τους. Επιστρατεύοντας ερευνητικά εργαλεία των μετα-αποικιακών φεμινιστικών σπουδών για τη σιωπή και το κενό του αρχείου, όπως η κριτική διηγηματο-πλασία, και μελετώντας το βιοπολιτικό έδαφος πάνω στο οποίο δρα, επιχειρείται μία γνωριμία με τα φαντάσματα των τριών γυναικών. Μέσα από ένα ταξίδι στον τόπο της σφαγής, συναντήσεις με μάρτυρες, προσωπικά ημερολόγια και ανασκαφή του τραύματος, κατασκευάζεται ένα αρχείο συν-αισθημάτων με την ελπίδα πως η (αδύνατη) αφήγηση, το ευάλωτο και ατελές της αρχειοθέτησης χωρίς Αρχή, συμβάλλουν στο ενδεχόμενο μιας ουτοπίας.