Οι εργασιακές σχέσεις στο πλαίσιο του Αναπτυξιακού Νόμου 4635/2019 ως συνέχεια της πολιτικής των μνημονίων

Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής επικεντρώνεται στις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα και στον Αναπτυξιακό νόμο 4635/2019 ως εξέλιξη των μνημονικών μέτρων κατά τη διάρκεια της οικονομική κρίσης 2009-2010. Οι μεταβολές των εργασιακών σχέσεων με το πολυνομοσχέδιο «Επενδύω στην Ελλάδα» διαμορφώνουν τροποποιήσεις τόσο στο συλλογικό όσο και στο ατομικό εργασιακό δίκαιο προς την ίδια πορεία που ακολουθήθηκε την μνημονιακή περίοδο. Η παρούσα εργασία μέσα από βιβλιογραφική επισκόπηση, αποτυπώνει τις επιπτώσεις εφαρμογής του νόμου στις εργασιακές σχέσεις ως προς τον τρόπο που βιώνουν αυτές τις αλλαγές οι μισθωτοί. Διαπιστώνεται, πως τα εργασιακά δικαιώματα υφίστανται ισχυρό πλήγμα μέσα σε ένα καθεστώς εργασιακής επισφάλειας και απορρύθμισης της εργασίας. Στο συλλογικό εργασιακό δίκαιο, με τον Αναπτυξιακό Νόμο ο συνδικαλισμός περιορίζεται και αυξάνονται οι προϋποθέσεις για την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος. Ακόμα, εξατομικεύονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καθιερώνονται τοπικές κλαδικές συμβάσεις που υπερισχύουν έναντι των άλλων ακόμα και αν είναι δυσμενέστερες. Οι αρχές της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας έχουν μειωμένη εφαρμογή ενώ διατηρείται η μεμονωμένη προσφυγή στη διαιτησία αλλά με περιορισμούς. Ως προς το ατομικό εργασιακό δίκαιο, ακολουθείται μια επώδυνη πορεία, καθώς προωθούνται οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, όπως η μερική και η εκ περιτροπής απασχόληση. Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο υποκατάστασης της πλήρους με τη μερική απασχόληση και αυξάνεται η υποαπασχόληση. Η καθυστέρηση επίσης, των δεδουλευμένων συνιστά βλαπτική μεταβολή μετά την παρέλευση του διμήνου, φαινόμενο που λαμβάνει ευρείες διαστάσεις.