Πολυεθνικές στρατιωτικές επιχειρήσεις: αποτίμηση της συμμετοχής της Ελλάδας

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις ειρηνευτικές αποστολές του Κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίες αναλαμβάνονται πρωτίστως από τον ΟΗΕ και την ελληνική συμμετοχή σε αυτές. Αρχικά γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση της ιδρύσεως του ΟΗΕ, καθώς του σκοπού για τον οποίο ιδρύθηκε. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς που δραστηριοποιούνται για την εδραίωση της διεθνούς ειρήνης και σταθερότητας. Στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου, αναλύονται οι πρόσφατες αλλαγές στο περιβάλλον ασφαλείας και οι νέες απειλές που αναδύθηκαν μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Το δεύτερο κεφάλαιο, εστιάζει στις ειρηνευτικές αποστολές και γίνεται μία αναφορά στο ιστορικό τους, στο θεσμικό τους πλαίσιο, καθώς και στις διαδικασίες ανάπτυξης τους. Απώτερος σκοπός είναι, να κατανοήσει ο αναγνώστης τις διαδικασίες για την ανάπτυξη μίας πολυεθνικής στρατιωτικής επιχείρησης, από το στάδιο της έγκρισης- απόφασης μέχρι την πλήρη ανάπτυξη των δυνάμεων. Επίσης, αναφέρονται τα είδη των ΕΥΕ, οι αρχές που τις διέπουν, οι δυνατότητές τους και οι περιορισμοί τους, καθώς και ποιες είναι οι νέες τάσεις ανάπτυξης των εν λόγω επιχειρήσεων. Το τρίτο κεφάλαιο, διαπραγματεύεται τα αποτελέσματα των διεξαχθεισών ΕΥΕ, ειδικότερα του ΟΗΕ, ως προς την αποτελεσματικότητα τους, λαμβάνοντας υπόψη κάποια συγκεκριμένα «κριτήρια-δείκτες». Ενδεικτικά εξετάζονται, οι επιχειρήσεις της Κορέας, του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Κύπρου, προκειμένου να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Στη συνέχεια αναλύεται η μεταψυχροπολεμική περίοδος και κατά πόσο απαιτείται η αναμόρφωση των Ηνωμένων Εθνών (Η.Ε), προκειμένου να προσαρμοστεί στο νέο διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση και τον κατακερματισμό. Επίσης, εξετάζεται κατά πόσο είναι αληθής η άποψη ότι ο Οργανισμός δεν εξυπηρετεί τη διεθνή ειρήνη, αλλά τα μεγάλα συμφέροντα, χωρίς να υπολογίζει τις ανθρώπινες απώλειες. Στο τέταρτο κεφάλαιο, εξετάζεται η σχέση της χώρας μας με τις στρατιωτικές πολυεθνικές επιχειρήσεις. Πώς συνδέεται η ελληνική εθνική στρατηγική ασφαλείας που έχει υιοθετήσει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με τις ΕΥΕ και σε ποιό βαθμό η ελληνική διεθνής παρουσία τόσο σε προσωπικό και μέσα, όσο και σε υποστηρικτικές δομές, σε αυτού του είδους επιχειρήσεις, αποτελεί μέρος της ελληνικής στρατηγικής. Στο πέμπτο κεφάλαιο, γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση της ελληνικής συμμετοχής στις ΕΥΕ, διακρίνοντας αυτές σε περατωθείσες παλαιών ετών και σε εξέλιξη. Επιχειρείται μία ανάλυση των προϋποθέσεων και των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμμετοχή της χώρας μας, ενώ γίνεται αναφορά στη σκοπιμότητα και στα οφέλη που αποκομίζει. Επίσης, γίνεται λόγος για το ποιες είναι οι επιπτώσεις και το κόστος για την Ελλάδα, από τη συμμετοχή της αυτή και τέλος καταγράφονται κάποια συμπεράσματα και προτάσεις.