Η σύσταση του ατομικού βιώματος εντός του συλλογικού βίου στο έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη

Επανεξετάζοντας την ανθρώπινη συνθήκη με τη χειραφετική συνδρομή των εννοιών της "πράξης" και της "αυτοθέσμισης", ο Κορνήλιος Καστοριάδης διαμορφώνει μια πολιτική θεωρία υπό τους όρους της ιδιάζουσας αντίληψής του περί αυτονομίας και κοινωνικο-ιστορικού κόσμου. Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στη συγκεκριμένη αντίληψη, επιχειρώντας να αναδείξει το δομικό της στοιχείο και, συνεκδοχικά, το θέμα που ανακύπτει από αυτή αναφορικά με το ζήτημα της αλήθειας. Χωρισμένη σε δύο μέρη, η σχετική εργασία τοποθετείται μεταξύ των δύο όψεων μιας και μόνο προσπάθειας να διαμορφωθεί μια βάση για την προσπέλαση της απάντησης του Καστοριάδη στο παραπάνω θέμα. Μετά τη διερεύνηση του καταγωγικού τόπου, των μέσων και των εργαλείων της απάντησης αυτής στο πρώτο μέρος της διατριβής, αποτυπώνοντας σταδιακά τη στροφή του στοχαστή από τη μαρξιστική θεωρία σε μια ψυχαναλυτική/κονστρουξιονιστική μέθοδο ανάλυσης, στόχος στο δεύτερο μέρος είναι η επαναδιαπραγμάτευση της κεντρικής του θέσης για το τρέχον ζήτημα. Σε αυτό το μέρος, το κυρίως μέρος της διατριβής, η ανάλυση του Καστοριάδη για μια αυτόνομη κοινωνία που διερωτάται διαρκώς σχετικά με τους λόγους της δράσης της, οδηγεί σε μια περαιτέρω διερώτηση αναφορικά με αυτούς τους λόγους - τον "τρόπο ύπαρξής" τους: εάν είναι αληθείς ή έγκυροι, πώς προκύπτουν και, επιπλέον, αφού προκύψουν, πώς αιχμαλωτίζουν σε προκαθορισμένους σκοπούς τα άτομα και, σύστοιχα, ό,τι τα άτομα θεωρούν πραγματικό. Υπ΄ αυτήν την έννοια, η συζήτηση εκεί για την "παράσταση" και το "σχήμα" διανοίγει έναν ορίζοντα για τη διασαφήνιση εκείνου που σε κάθε περίπτωση - στην περίπτωση της εκάστοτε προκείμενης κοινωνίας και, συγχρόνως, για καθένα από τα μέλη της - είναι σκεπτό ως αληθές σύμφωνα με τον Καστοριάδη, με έναν τρόπο που επιτρέπει τη θεώρηση της πολιτικής του θεωρίας στο σύνολό της.