Σχέσεις αυτονομίας, απανθρωποποίησης και κακοποίησης

Στην εργασία αυτή πραγματευτήκαμε τις σχέσεις της απανθρωποποίησης , της αυτονομίας, της κακοποίησης και της επιθετικότητας. Η έρευνα έγινε σε γονείς και ενήλικα παιδιά. Βασίστηκε στην θεωρία του Haslam για την απανθρωποποίηση καθώς και του Bandura, Bastian, Waytz και Epley για τις θεωρίες της απανθρωποποίησης και κακομεταχείρησης. Θέλαμε λοιπόν να δούμε αν τα παιδιά απανθρωποποιούνται περισσότερο ανιμαλιστικά, αν οι γονείς που είναι λιγότερο αυτόνομοι απανθρωποποιούν περισσότερο τα παιδιά τους, αν όσο πιο επιθετικοί είναι οι γονείς τόσο πιο πολύ τα κακοποιούν, αν τα παιδιά που υπόκεινται σε απανθρωποποίηση είναι λιγότερο αυτόνομα, αν η έλλειψη αυτονομίας οδηγεί σε αυτό-απανθρωποποίηση και τέλος αν τα παιδιά που κακοποιούνται τείνουν να είναι και πιο επιθετικά. Η έρευνα έγινε σε διάρκεια πέντε περίπου μηνών και τα αποτελέσματα που μας έδωσε δείχνουν ότι σε μελλοντικό χρόνο χρειάζεται να γίνει έρευνα με μεγαλύτερο αριθμό συμμετεχόντων και ίσως οι συγκρίσεις γονέων-παιδιών να πρέπει να γίνονται μέσα στην ίδια οικογένεια. Το δείγμα των παιδιών μας έδωσε σημαντικά αποτελέσματα (σε αντίθεση με το δείγμα των γονέων) και πιο συγκεκριμένα φάνηκε ότι τα παιδιά απανθρωποποιούνται περισσότερο ανιμαλιστικά, ότι όσο πιο επιθετικά είναι τα παιδιά τόσο πιο αυτό-απανθρωποποιητικά είναι, ότι τα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί είναι πιο απανθρωποποιητικά, και ότι όση περισσότερη κακοποίηση έχουν δεχτεί τα παιδιά τόσο πιο επιθετικά είναι. Οι γονείς φάνηκαν να είναι γενικότερα πιο απανθρωποποιητικοί από τα παιδιά, αλλά και πιο αυτό-απανθρωποποιητικοί και εμφανίζουν ελεγχόμενο προσανατολισμό σε αντίθεση με τα παιδιά που εμφάνισαν περισσότερο απρόσωπο προσανατολισμό.