Επιχειρήσεις προσωρινής απασχόλησης: θεσμικό πλαίσιο και κοινωνικές προεκτάσεις

Κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ύφεσης των τελευταίων ετών και ιδιαίτερα της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα έχουν σημειωθεί δραματικές αλλαγές στην αγορά εργασίας. Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων, το αυξημένο ποσοστό των θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης και ιδίως η προσωρινή εργασία είναι μόνο το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας λήψης αποφάσεων μέσω της παρέμβασης των επιχειρήσεων. Οι εργαζόμενοι είναι το μόνο μέρος της αγοράς εργασίας που αγωνίζεται να διατηρήσει το κοινωνικό της δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια. Οι επιχειρήσεις παίρνουν τον πρώτο ρόλο. Προκειμένου να ευδοκιμήσουν, εφαρμόζουν ειδικές πολιτικές και πρακτικές εργασίας προκειμένου να γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Ένας κοινός τρόπος σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες είναι ότι μια οργάνωση μπορεί να κερδίσει την υπεραξία της εργασίας ενός εργαζόμενου χωρίς να έχει άμεση σύμβαση μαζί του. Με αυτόν τον τρόπο, αυτή η οργάνωση δεν έχει τους νομικούς περιορισμούς και τις υποχρεώσεις που κάνει μια συνήθης οργάνωση. Αυτή η ιδιαίτερη εργασιακή σχέση μπορεί να επιτευχθεί εάν η επιχείρηση απευθύνεται σε μια επιχείρηση προσωρινής εργασίας για την παροχή αυτού του είδους υπηρεσιών. Από την άλλη πλευρά, είναι καθήκον της επιχείρησης αυτής σύμφωνα με την εμπορική σύμβασή της να προσλάβει έναν υπάλληλο προκειμένου να εργαστεί για ορισμένο χρονικό διάστημα στον οργανισμό με τις εντολές και τις οδηγίες του τελευταίου. Η προσωρινή απασχόληση, κάποτε ήταν παράνομη, τώρα μια φιλοδοξία, όπως και άλλες ευέλικτες μορφές εργασίας, είναι το κύριο θέμα πολλών συζητήσεων στις οποίες συμμετέχουν συνομοσπονδίες εργοδοτών και εργατικών συνδικάτων σε παγκόσμια ή τοπική κλίμακα. Οργανισμοί και θεσμοί, όπως το Διεθνές Γραφείο Εργασίας και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατέληξαν σε συμπεράσματα και εξέδωσαν συμβάσεις και οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες κάθε εθνική νομοθεσία των χωρών όπου υλοποιούνται πρέπει να ακολουθεί και να τηρεί. Στην πραγματικότητα, αυτή η εργασία αφορά στην ελληνική νομοθεσία για την προσωρινή εργασία και τις προσωρινές υπηρεσίες εργασίας. Η αλήθεια είναι ότι, λόγω της φύσης της ελληνικής νομοθεσίας, η οποία δεν έχει μια ολοκληρωμένη και σταθερή δομή με αντιφατικούς μερικές φορές κανόνες και η έλλειψη συγκεκριμένων στατιστικών δεδομένων, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι θεσμοθετημένοι κανόνες για την προσωρινή εργασία βρίσκονται υπό συνεχή διαδικασία, πρέπει να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Το κύριο σημείο δεν είναι μόνο η αποσαφήνιση της νομοθεσίας, υπάρχουν πολλές παρανοήσεις στον τομέα αυτό, αλλά πρέπει να γίνεται κατανοητό αν υπάρχουν ορισμένες κοινωνικές κατευθυντήριες γραμμές και αντιπαραθέσεις στις διάφορες βάσεις του εργατικού δικαίου ή εάν απλώς λαμβάνουν οικονομικά στοιχεία παρά τις επιπτώσεις στη δομή της αγοράς εργασίας. Επομένως, αυτή η πτυχή της προσωρινής εργασίας πρέπει να εξεταστεί μέσω του φάσματος της κοινωνικής πολιτικής.