Ο κυβερνοχώρος ως εργαλείο προσπέλασης και κατάλυσης της αρχής της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους

Οι νέες μορφές παραβίασης των κανόνων που προστατεύουν τα κράτη από την ξένη επέμβαση, καθιστούν το διεθνές δικαιϊκό στερέωμα ανασφαλές και πολλές φορές το θέτουν υπό αμφισβήτηση. Μετά το τέλος του Β’ΠΠ η Διεθνής κοινότητα πέρασε σε μία προσπάθεια θεμελίωσης των κανόνων εκείνων οι οποίοι θα καθιστούσαν σαφές, πως πρωταρχικός στόχος όλων των κρατών που θέλουν, να είναι μέλη της προσπάθειας αυτής, θα ήταν η με κάθε τρόπο προάσπιση της ειρήνης, η απομάκρυνση από τη χρήση μέσων που τροφοδοτούν τη βία και ο σεβασμός κάθε κράτους, ως κυρίαρχης οντότητας ίσης με όλες τις άλλες.Όλα αυτά διατυπώθηκαν ρητώς στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αλλά και σε μετέπειτα κείμενα, που ήρθαν για να τον πλαισιώσουν, ενώ πήραν σάρκα καιοτά μέσα από τις αποφάσεις των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων τα οποία με τη σειρά τους διαμόρφωσαν τη διεθνή πρακτική. Όπως είπαμε και σε προηγούμενη σημείο, η εξέλιξη της τεχνολογίας άνοιξε άλλα μονοπάτια για τους διεθνείς δρώντες, προκειμένου οι ενέργειες στις οποίες καταφεύγουν, πολλές φορές να ξεπερνούν το όριο της νομιμότητας, αλλά χωρίς αυτό, να γίνεται πάντα αντιληπτό.Η παρούσα εργασία αντλώντας την αφορμή από τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, αρχικά, αυτή των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2016 και των Γαλλικών προεδρικών εκλογών το 2017, προσπαθεί, να εντοπίσει, ποια είναι τα σημεία εκείνα, όπου το δίκαιο βρίσκει εφαρμογή στο κυβερνοχώρο. Πιο συγκεκριμένα στο πρώτο μέρος μελετάται το νομικό πλαίσιο γύρω από την αρχή της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους υπό το πρίσμα του Α2π7 του ΚΧ/ΗΕ αλλά και η εφαρμογή του στον κυβερνοχώρο με έμφαση τις έννοιες της απόδοσης ευθύνης, της ύπαρξης εξαναγκασμού αλλά και τον ρόλο των μη κρατικών δρώντων σε όλο αυτό, εστιάζοντας σε κάθε πιθανή ιδιαιτερότητα της σύγχρονης πραγματικότητας. Στο δεύτερο μέρος εξετάζονται τα πραγματικά περιστατικά τα οποία ήγειραν όλα αυτά τα ερωτήματα προβαίνοντας σε ουσιαστικά συμπεράσματα.Εν τέλει, ερχόμαστε σε ένα σημείο, όπου ακόμα και η ύπαρξη φαινομενικά επαρκών στοιχείων μοιάζει να διχάζει τους ειδικούς ως προς την επάρκεια τους για την στοιχειοθέτηση παραβίασης κι αυτό είναι ένα σημείο όπου, στα πλαίσια φυσικά της θεματικής που μελετάμε, εγείρονται προβληματισμοί αναφορικά με μία εκτεταμένη προσπάθεια παραβίασης της αρχής της μη επέμβασης στα ζητήματα, που άπτονται της εσωτερικής δικαιοδοσίας ενός κράτους, η οποία ξεκινά από τη βάση, από το στάδιο δηλαδή της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Μπορεί μία τέτοιου είδους εξαναγκαστική τακτική να εγείρει περεταίρω αξιώσεις αλλά και να αποδειχθεί με αδιάσειστα στοιχεία και ιδιαιτέρως σε ένα τόσο περίπλοκο και καινοτόμο περιβάλλον όπως αυτό του κυβερνοχώρου;