Το κράτος στις συνθήκες της σύγχρονης εποχής: η περίπτωση της Κύπρου

Το κυρίως ερώτημα της μελέτης αναφέρεται στο τι είδους κράτος είναι δυνατόν να εφαρμοστεί στην Κύπρο υπό τις παρούσες συνθήκες, το οποίο να είναι βιώσιμο, λειτουργικό, δημοκρατικό και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες για το σύνολο του πληθυσμού. Η εσωτερική διάρθρωση στηρίχθηκε σε μια ανάλυση πέντε αξόνων, που διατρέχουν το σύνολο και των οκτώ κεφαλαίων της μελέτης. Οι άξονες είναι Κράτος – Έθνος – Ομοσπονδοποίηση/Αποεθνικοποίηση – Ταϊβανοποίηση – Κρατική Αποαναγνώριση. Ως μεθοδολογία ανάλυσης επελέγη αφενός ο ιστορικός θεσμισμός. Τούτος αποσκοπεί στο να εντοπίσει ορισμένες στιγμές που λειτούργησαν ως κομβικά σημεία/κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα κομβικά σημεία παρουσιάζονται στη μελέτη ως αναπλαισιώσεις του τιθέμενου κατά περίπτωση ως προβλήματος. Η εστίαση αποδίδεται στον παράγοντα εμπέδωσης θεσμικού πλαισίου, που εκ των πραγμάτων αντανακλά και στρατηγικές δρώντων. Επιπλέον η μεθοδολογία στοχεύει στο να παρουσιάσει το πώς οι εντοπισθείσες έξι χρονικές και ποιοτικές αναπλαισιώσεις, λαμβανομένων υπόψη των αντικρουομένων εν προκειμένω στρατηγικών των διαφόρων εμπλεκομένων μερών, συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της περαιτέρω πορείας εν είδει τροχιάς εξάρτησης, που εκβάλλει σε παρόντα χρόνο. Η καταγραφή της στρατηγικής των δρώντων αναδεικνύει πώς και σε ποιό βαθμό η πορεία που ακολουθείται συνυφαίνεται προς συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση και ποιου δρώντα. Η δεύτερη θεώρηση, αφετέρου, ως ένας μετατεθειμένος φακός προσέγγισης, με την οποία πλαισιώνεται το ζήτημα του κράτους, είναι η δομική βία. Δι’ αυτής της οπτικής επιχειρείται να αναλυθεί το πώς ένα θεσμικό πλαίσιο, το οποίο ενέχει στις δομές του σπέρματα ανισότητας και διακρίσεων ως εκ της μη δημοκρατικής αντίληψης των ατόμων, με συνεπακόλουθο τον περιορισμό δικαιωμάτων και ελευθεριών τους, παραλλήλως προς τις στρατηγικές εξωτερικών πολιτικών κέντρων, είναι ικανό αντί να μειώσει, εν τέλει να επιτείνει το ενδεχόμενο ύπαρξης τάσεων πόλωσης, ένεκα και διαφορετικών εθνικών αναφορών και θρησκευτικών καταβολών, που υφίστανται εγγενώς σε μια ιστορική διαδρομή. Για την απάντηση του κυρίως ερωτήματος της ανά χείρας έρευνας, προτάθηκε ως εργαλείο η εξέταση δύο σεναριακών εκδοχών, η μία εκ των οποίων διαιρείται σε δύο σκέλη, που όμως διακρίνονται για το κοινό τους πυρηνικό στοιχείο. Τούτο είναι η συζήτηση περί της μετεξέλιξης του κράτους από ενιαίο σε ομοσπονδιακής διάρθρωσης. Τα σκέλη παραπέμπουν είτε στη μορφή ομοσπονδίας, είτε στην εκδοχή της συνομοσπονδίας. Η δεύτερη σεναριακή εκδοχή αποδίδεται ως λεκτικό σημαίνον διά του νεολογισμού «ταϊβανοποίηση» στη βιβλιογραφία. Αναφορικά προς την περίπτωση της Κύπρου, το περιεχόμενο της «ταϊβανοποίησης» αναλύεται βάσει παραμετροποίησης και ταξινόμησης σε διακριτές κατηγορίες. Μέσα από τα δύο ενδεχόμενα που παρουσιάζονται, η τελική έκβαση θα μπορούσε να παραπέμπει, προϊόντος του χρόνου, σε μια συνθήκη οιονεί κρατικής αποαναγνώρισης.