Ο ρόλος του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης μετά το τέλος της Κεϋνσιανής συναίνεσης: το παράδειγμα του 2007

Η εργασία αυτή αναφέρεται στην επίδραση των τραπεζών σε παγκόσμια κλίμακα και ανατρέχει στην ιστορική ανάλυση της μακράς διάρκειας και στην θεωρία των κύκλων Κοντράτιεφ για να στηρίξει τη θέση ότι η κρίση του 2007 ήταν ένα σημείο καμπής για μια αλλαγή μιας περιόδου τα χαρακτηριστικά της οποίας φαίνεται οτι εξαντλήθηκαν. Η καπιταλιστική μορφή συσσώρευσης του κεφαλαίου όπως διαμόρφωσε τον κόσμο μέχρι σήμερα, στη βάση της παραγωγής με χρήση τραπεζικού κεφαλαίου, μετατοπίζεται σε μεγάλο βαθμό προς τη χρηματιστικοποίηση του κεφαλαίου όπου οι επενδύσεις παράγουν μέσω της λειτουργίας της αγοράς κέρδος χωρίς παραγωγή αγαθών. Το σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας διαποτίστηκε απο αυτό το πνεύμα οδηγώντας στη χρηματιστικοποίηση τα νοικοκυριά και τις καταθέσεις τους καθώς και το ατομικό εισόδημα. Οι τράπεζες απέκτησαν ζωτικό ρόλο στη λειτουργία του συστήματος χωρίς τις οποίες, τη δεδομένη στιγμή, δεν υφίσταται σύστημα. Ο μετασχηματισμός αυτός έγινε εμφανής με την κρίση του 2007 και τη σειρά των αναταραχών που ακολούθησαν. Στην πορεία για την επικράτηση αυτού του μοντέλου συσσώρευσης πραγματοποιήθηκαν μεγάλες τομές στις παραγωγικές μεθόδους. Οι νέες τεχνολογίες και η εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών ενίσχυσαν τις δυνατότητες του εμπορίου και αναδιαμόρφωσαν το παραγωγικό προφίλ των κρατών στα οποία οι πολυεθνικές εταιρίες διεκδίκησαν και εδραίωσαν μια πιο έντονη παρουσία με σύνθετες εταιρικές μορφές όπου κυριαρχούν πολυεθνικά σχήματα στα οποία συνυπάρχει τραπεζικό κεφάλαιο που αποδίδεται σε παραγωγικές δράσεις αλλα και εταιρικό κεφάλαιο που λειτουργεί με τραπεζικά πρότυπα. Σε μια αποτίμηση της εξελικτικής αυτής πορείας, η δεκαετία του 1970 με την κατάρευση του Μπρέτον Γούντς και την υιοθέτηση φιλελεύθερων μοντέλων απορρύθμισης των αγορών λειτουργεί ως αφετηρία ενός κύκλου που μοιάζει να ολοκληρώνεται με τα αδιέξοδα που προκάλεσε η κρίση του 2007. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε νομιμοποίησε ακόμα περισότερο την χρηματιστικοποίηση της οικονομίας στην οποία κυριαρχεί ο τραπεζικός τομέας εδραιώνοντας τη θέση ότι ο ρόλος των τραπεζών στον σύγχρονο κόσμο, ιδίως απο τη δεκαετία του 1970 και μετά υπήρξε καταλύτης στην εξέλιξη των πραγμάτων.