Ο Μικρασιατικός Πόλεμος στην ελληνική δημόσια σφαίρα 1919-1922

Η παρούσα Διπλωματική Εργασία έχει ως αντικείμενο έρευνας την παρουσία και παρουσίαση του Μικρασιατικoύ πολέμου στην ελληνική δημόσια σφαίρα κατά τα έτη 1919-1922. Στόχος είναι να αναδειχτεί ο τρόπος που στα ελληνικά μετόπισθεν κυρίως, παρουσιαζόταν από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ο πόλεμος και η δικαιολόγησή του, και το κατά πόσον και πώς τη δημόσια σφαίρα της εποχής απασχολούν τα προβλήματα που η κοινωνία βίωνε εξαιτίας του πολέμου. Μέσα από τον ελλαδικό κυρίως Τύπο, τις βιβλιογραφικές αναφορές και τα αστικά και λαϊκά θεάματα, ερευνάται το πώς παρουσιάστηκαν οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι διπλωματικές ενέργειες, οι αλλαγές στη θεώρηση των «εχθρών» και «φίλων» και η ταυτόχρονη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Η ιδεολογική επένδυση του πολέμου στη δημόσια σφαίρα αποτελεί ένα ακόμη πεδίο που εξετάστηκε. Η έρευνα εστιάζει ιδιαίτερα στη ζωή των ανθρώπων στα μετόπισθεν, που – εκτός από τις συνέπειες του πολέμου – ορίστηκε και από ένα πλήθος εορταστικών εκδηλώσεων και τελετών μέσω των οποίων επιχειρήθηκε η νομιμοποίηση των επιλογών της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας στη διάρκεια του πολέμου. Ερευνώνται επίσης οι τρόποι μέσω των οποίων οι ανθρώπινες απώλειες (νεκροί και τραυματίες) και η ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στη διάρκεια του πολέμου, επιχειρήθηκε να αιτιολογηθούν/νομιμοποιηθούν στα μάτια της κοινής γνώμης. Τα ζητήματα της λιποταξίας και της ανυπακοής βρίσκουν εδώ τη θέση τους. Στα πλαίσια αυτά αναδεικνύονται και οι κοινωνικές συγκρούσεις της περιόδου, που εκφράζονται με το μεγάλο αριθμό των απεργιών, με τις διαμαρτυρίες για την αισχροκέρδεια και με τις συγκρούσεις γύρω από το ενοικιοστάσιο στις μεγάλες πόλεις. Ο πόλεμος έτσι επιτάχυνε τις κοινωνικές διαμορφώσεις, τη συγκρότηση του μικροαστικού πόλου και τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης. Τέλος, ερευνήθηκαν και τα αστικά και λαϊκά θεάματα (Θέατρο, Κινηματογράφος, Καραγκιόζης) της περιόδου, στη σχέση τους με τον πόλεμο και την προπαγάνδα.