Η αρχή τη συμπληρωματικότητας: μία συγκριτική ανάλυση της νομολογίας μεταξύ των ad hoc ποινικών δικαστηρίων, του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Ρουάντα και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Η αρχή της συμπληρωματικότητας συνιστούσε μία διελκύνστιδα καθ’όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στη Συνδιάσκεψη της Ρώμης. Αυτή η δικαιοδοτική αρχή θα πρέπει να αναπτύσσει την προθυμία και την ικανότητα των κρατών μελών να ερευνούν, να κινούν την ποινική δίωξη και εκδικάζουν υποθέσεις που αφορούν τη διάπραξη των πιο ειδεχθών παραβιάσεων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και άλλων διεθνών συνθηκών και καταστατικών. Το αίνιγμα της κατάλληλης εφαρμογής της αρχής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι ακόμη άλυτο και συνάμα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θέτει υπερβολικά υψηλά κατώφλια για το απαράδεκτο των υποθέσεων που εισάγονται ενώπιόν του. Θα μπορούσε η προτεραιότητα- μία αρχή αντίθετη προς τη συμπληρωματικότητα-, όπως έχει εφαρμοσθεί από τα ad hoc Ποινικά Δικαστήρια, να συνεισφέρει στην εν λόγω συζήτηση;