Δίκαιο και τέχνη: η παρουσίαση του δικαίου μέσα από τον αρχαίο ποιητικό λόγο: κοινωνιολογική προσέγγιση

Σε αυτήν την εργασία, παρουσιάζεται το δίκαιο και η σχέση του με την τέχνη, το δίκαιο μέσα από την τέχνη¨, η οποία αποτελεί τον αποκαλυπτικό του καθρέπτη, διότι αναδεικνύει τα δικαιώματα, που πρέπει να ανακαλυφθούν και την αντιμετώπιση των υφιστάμενων κάθε φορά προβλημάτων, που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η τέχνη αναγνωρίζει τους θριάμβους του δικαίου, είτε τα αδύναμα σημεία του, αναγνωρίζει και καταγγέλλει την πιθανή έλλειψη νομιμότητας του, ενώ το δίκαιο ρυθμίζει τον τρόπο οργάνωσης μίας κοινωνίας και τις σχέσεις των ανθρώπων που διαβιούν σε αυτήν, εγκαθιστά κανόνες που πρέπει να τηρούνται και διασφαλίζει την εφαρμογή τους, με τρόπο καταναγκαστικό. Μέσα από τη τέχνη, συχνά καυτηριάζεται η κακή άσκηση της εξουσίας ,καταγγέλλονται οι «άδικοι» νόμοι, εκθέτονται δικαιικά προβλήματα, τα οποία απαιτούν άμεση λύση, και ,εν τέλει, προτείνει τη δημιουργία μίας νέας δικαιικής τάξης. Πράγματι, από διάφορα έργα του αρχαιοελληνικού ποιητικού λόγου, όπως τα Ομηρικά έπη, το ποιητικό έργο του Σόλωνα, τις τραγωδίες του Αισχύλου (Πέρσες, Ικέτιδες, Ορέστεια, Προμηθέας Δεσμώτης), του Σοφοκλή ( Αντιγόνη, Τραχινίες, Οιδίπους Τύραννος), του Ευριπίδη (Μήδεια, Εκάβη, Φοίνισσες) τις κωμωδίες του Αριστοφάνη ( Νεφέλες, Σφήκες) και του Μενάνδρου (Επιτρέποντες, Γεωργός), όλα τα ανωτέρω επαληθεύονται. Γενικότερα, η δικαιική ιστορία κάθε νομικού πολιτισμού και οι «τοπικές» έννοιες του, «δένονται» τόσο με τον ποιητικό λόγο ,όσο και με το δίκαιο.