Διαγενεακά πρότυπα οικογενειακών σχέσεων, γονεϊκό τραύμα και ουσιοεξάρτηση

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τη διαγενεακή μεταβίβαση του ύφους σύναψης δεσμού (Bowlby, 1988, Parker, 1990) σε ουσιοεξαρτημένα άτομα, με ιστορικό τραύματος στην οικογένεια, καθώς και τη συσχέτιση των παραπάνω με την οικογενειακή συνοχή, την προσαρμοστικότητα και την επικοινωνία των ατόμων. Μέθοδος: Το δείγμα αποτελούνταν από 35 οικογένειες σε θεραπευτικά προγράμματα και 80 οικογένειες στο γενικό πληθυσμό. Τα ερωτηματολόγια περιλάμβαναν το Parental Bonding Instrument, για τη γονεϊκή φροντίδα και υπερπροστασία, το Shortened Inventory of Problems- Alcohol and Drugs για τις συνέπειες από ουσίες, το FACES για την οικογενειακή συνοχή, προσαρμοστικότητα κι επικοινωνία και το Childhood Trauma Questionnaire, για τη συναισθηματική/ σωματική κακοποίηση/ παραμέληση των γονέων. Αποτελέσματα: Ο γονεϊκός δεσμός και το τραύμα της μητέρας συσχετιζόταν με το δεσμό του παιδιού με τη μητέρα αλλά και με τον πατέρα, ενώ το τραύμα των γονέων συνδέθηκε με χαοτικά και αποκομμένα συστήματα. O υγιής δεσμός του παιδιού συνδέθηκε με ισορροπημένη συνοχή και προσαρμοστικότητα στην οικογένεια, ενώ η πατρική υπερπροστασία σε άτομα που έκαναν χρήση συνδέθηκε θετικά με μεγαλύτερη υπερεμπλοκή και λιγότερη αποκοπή. Συζήτηση: Ο γονεϊκός δεσμός της μητέρας συσχετίζεται με το δεσμό του παιδιού με τον πατέρα, ενδεχομένως γιατί οι πρώιμες αναπαραστάσεις της επηρεάζουν την επιλογή συντρόφου και πατέρα του παιδιού της με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Επιπρόσθετα, η υψηλή υπερπροστασία του πατέρα σε περιβάλλοντα χρήσης συνδέθηκε θετικά με μεγαλύτερη συνοχή στην οικογένεια, ενδεχομένως γιατί αυξάνεται η πλαισίωση των παιδιών, την οποία φαίνεται να έχουν ανάγκη.