Ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός και χρηματοπιστωτικοί δείκτες

Η παρούσα εργασία ίσως στο παρελθόν να παρουσίαζε το απλό περιορισμένο ενδιαφέρον (επιστημονικό και ακαδημαϊκό) μιας τυπικής διπλωματικής εργασίας μεταπτυχιακών σπουδών, το οποίο και θα εξαντλούνταν πολύ πιθανόν μετά την παρουσίαση της, για τις ανάγκες αξιολόγησης του συγκεκριμένου προγράμματος. Η εργασία επιφυλάσσει κατά την γνώμη μου, μια έκπληξη, την οποία της την προσδίδει καταρχάς το αντικείμενο του θέματος που πραγματεύεται, αλλά και η σημερινή κρίση ή η σημερινή παρακμή σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, καθιστώντας την έτσι επίκαιρη. Είναι πλέον σαφές ότι κάτι στην πορεία μας δεν επιλέχθηκε σωστά. Ήταν το πολιτικό σύστημα οργάνωσης, ή το οικονομικό σύστημα διαχείρισης του πλούτου κάτι μας οδηγεί τώρα πλέον σε βίαιες και απρόσμενες διορθώσεις. Ήταν η ανθρώπινη φαυλότητα, απληστία και μοχθηρία ή ήταν η νομοτέλεια της διακύμανσης του ανθρώπινου πολιτισμού μεταξύ ακμής και παρακμής. Η παρούσα εργασία δεν φιλοδοξεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα ευθέως πλην όμως θα επιδιώξει να αναδείξει του παράγοντες αυτούς που θα μπορούσαν είτε να αλλάξουν συθέμελα τα δεδομένα της σημερινής επικείμενης οπισθοδρόμησης ή και καταστροφής, αλλά και να κινητροδοτήσει λύσεις που προϋποθέτουν συνολική αλλαγή στάσης της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής στην βάση του δικαίου. Τις τελευταίες του ελπίδες ο συνωστιζόμενος Ευρωπαίος τις έχει εναποθέσει στην δικαιοσύνη (φυσική και θετική) λόγω πλέον της ανεπάρκειας της πολιτικής. Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη πρέπει να αναλάβει τα σκήπτρα των πρωτοβουλιών και να δείξει το δέον της εξόδου από το τέλμα και την παρακμή, μέσω του ανθρωπισμού του ορθού λόγου του μέτρου και της αναλογίας. Και αυτή η έξοδος δεν βρίσκεται στους θεσπιζομένους νόμους εκτάκτου ανάγκης. Η πολιτική δείχνει είτε αδυναμία είτε ατολμία είτε άλογη αγκίστρωση σε ποταπά συμφέροντα. Το κλειδί της επιτυχίας που πρόκειται να προταθεί βρίσκεται στην κατεύθυνση της ζωής των ανθρώπων μέσω της αγνής πολιτικής και του δικαίου. Ο νομικός πολιτισμός θα ανακατευθύνει τον άνθρωπο, στις επιδιώξεις του, την στάση ζωής του συνολικά, μακριά από την άγρια απληστία και την ακατάπαυστη φαυλότητα στην επιδίωξη των χρηματοοικονομικών δεικτών. Η δημοκρατική αρχή πρέπει να πάψει να μετατοπίζεται από την πολιτική ελευθερία, ταυτιζόμενη με την ελεύθερη υλική απόλαυση. Με επίκεντρο την Ελληνική δημοκρατία βρισκόμαστε σε μια ιστορική ευρωπαϊκή καμπή αλλαγής των νομικών ειωθότων, ενός νεοσυνταγματισμού ξερίζωσης του νομικού κεκτημένου και αναθεώρησης του νομικού πολιτισμού. Το δίκαιο ξεκινά να χρησιμοποιείται ως όργανο επίτευξης λογιστικών στόχων. Οι χρηματοπιστωτικοί δείκτες στο νεοφιλελεύθερο ρεύμα, στο βωμό της οικονομικής ευημερίας αναδεικνύονται σε εθνικό διακύβευμα. Το κράτος τείνει να υποβαθμίζεται με την εφαρμογή του χρηματοπιστωτικού δικαίου ως απλός ιδιώτης με αγοραίους προσανατολισμούς. Το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται με το δημοσιονομικό συμφέρον και ακολούθως με το ταμειακό συμφέρον. Οι ανώτατες πολιτειακές ρυθμίσεις τείνουν να ερμηνεύονται με ένα αίσθημα μεταδημοκρατικής αντίληψης χρηματοπιστωτικού αντιπροσωπευτισμού στα πρόθυρα μιας κρίσης νομιμοποίησης, ευρύτερης της οικονομικής κρίσης. Η καθημερινότητα προσαρμόζεται στην έκτακτη ανάγκη για απεριόριστο χρόνο. Η έκτακτη ανάγκη αντικαθιστά τη λαϊκή κυριαρχία και τον θεμελιώδη νόμο, το Σύνταγμα. Ο περιορισμός του κοινωνικού χαρακτήρα του κράτους δείχνει να συμπαρασύρει και το κράτος δικαίου. Η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανικό εκμαγείο της λογικής της οικονομικής ανάπτυξης. Η μετατροπή του ανθρώπου από σκοπό σε μέσο, φαίνεται όμως να ευνοεί τις αγορές. Επιτέλους ο νομικός πολιτισμός και το πόνημα του, το νομικό κεκτημένο, ως το τελευταίο ανάχωμα του ορμητικού χειμάρρου της παρακμής, θα πρέπει να ορθωθεί με τα επιστήθια τείχη της δικαστικής εξουσίας και της αληθινής νομικής επιστήμης ώστε να υπηρετηθεί ο άνθρωπος και όχι τα υλικά δημιουργήματα του. Ο νομικός πολιτισμός εγγύτερα στην πνευματική οξυδέρκεια και στον προνοητικό ρεαλισμό πρέπει να επιβάλει ότι ο φόβος, η ανάγκη, και το έκτακτο, της πολιτικής βαρβαρότητας, αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Θα πρέπει να ανατροφοδοτηθεί λογικά το πολιτικό νόημα σύστασης της κοινωνίας, της εντελέχειας του ανθρώπου …