Παναλβανισμός, αλβανικό εθνικό ζήτημα και βαλκανική σταθερότητα: υπάρχει προοπτική για τη δημιουργία μιας Μεγάλης Αλβανίας;

Από την εποχή των ριζικών ανακατατάξεων του 19ου αιώνα στην Βαλκανική μέχρι και σήμερα, έχει διαμορφωθεί μια ιστορική πραγματικότητα που θέλει τους αλβανικούς πληθυσμούς των Δυτικών Βαλκανίων να μην έχουν ζήσει πότε σε ένα ενιαίο κράτος, με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο του 1941-1944. Αυτός ο χωροταξικός διαμελισμός του αλβανικού έθνους, ο πληθυσμιακός επιμερισμός του στην Αλβανία και σε γειτονικά της κράτη στη Βαλκανική, κατόπιν της χάραξης των συνόρων της Αλβανίας, αποτελεί τις ιστορικές ρίζες του αλβανικού εθνικού ζητήματος Ο Παναλβανισμός σαφώς και μπορεί να προσδιορισθεί με όρους αλυτρωτικούς, εμπεριέχοντας στη θεωρητική του σύλληψη την ενοποίηση των αλβανικών εδαφών σε ένα ενιαίο έθνος-κράτος. Για τους Αλβανούς όμως περιλαμβάνει τις πρωτοβουλίες για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη των αλβανικών πληθυσμών, καθώς και τις προσπάθειες για ευρωπαϊκή και ατλαντική ενσωμάτωσή τους. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι οι φόβοι για τη δημιουργία μιας Μεγάλης Αλβανίας δεν είναι βάσιμοι. Τέτοιες ενδείξεις είναι ο ξεκάθαρος νατοϊκός και ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Αλβανίας, η αταλάντευτη στάση του Κοσόβου για αναγνώριση της ανεξαρτησίας του, οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των Αλβανών της Βαλκανικής, η δημιουργία νέων συλλογικών ταυτοτήτων για τους Αλβανούς του Κοσόβου και της ΠΓΔΜ που τους ‘’δένουν’’ με την Πρίστινα και το Τέτοβο περισσότερο απ ό,τι με τα Τίρανα, και η μη προώθηση τέτοιου πολιτικού προγράμματος διαχρονικά από τις αλβανικές πολιτικές ελίτ του αλβανικού κόσμου, η μείωση του εθνικιστικού οίστρου της αλβανικής διασποράς και τέλος η διαφαινόμενη απόρριψη του σχεδίου της Μεγάλης Αλβανίας από το διεθνή παράγοντα (ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσία).