Η υψηλή στρατηγική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την ύστερη περίοδο και οι μεταβολές στους πολιτικούς της θεσμούς (235 μ.Χ.-395 μ.Χ.)

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις εκφάνσεις της υψηλής στρατηγικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορία κατά την ύστερη περίοδο και συγκεκριμένα από το 235 μ.Χ. έως και το 395 μ.Χ. και επιχειρεί τη διασύνδεσή τους με τις μεταβολές στους πολιτικούς της θεσμούς. Η συγκριμένη περίοδος, εντασσόμενη στο ευρύτερο περιοδολογικό πλαίσιο που αποκαλείται Ύστερη Αρχαιότητα, περιγράφεται από την ιστοριογραφία ως μεταβατική στην πορεία από τον αρχαίο προς τον μεσαιωνικό κόσμο. Χαρακτηρίζεται από ένα εκρηκτικό μίγμα εξωτερικών και εσωτερικών κινδύνων οι οποίοι εκδηλώθηκαν ταυτόχρονα και απείλησαν την επιβίωση της αυτοκρατορίας ως πολιτικής οντότητας. Στα πρώτα κεφάλαια εκτίθεται εν συντομία το ιστορικό και γεωπολιτικό πλαίσιο της εποχής και στη συνέχεια παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά εκείνων των επιλογών της ρωμαϊκής πολιτικής ηγεσίας οι οποίες μπορούν να αντιστοιχηθούν με όσα περιλαμβάνονται στις σύγχρονες θεωρήσεις της υψηλής στρατηγικής. Στη συνέχεια αναλύονται οι μεταβολές που επέφεραν στο πολιτικό εποικοδόμημα της αυτοκρατορίας οι αποφάσεις αυτές, οδηγώντας στην αποσόβηση των κινδύνων και τη δημιουργία μιας αυτοκρατορίας νέων χαρακτηριστικών. Βασική υπόθεση εργασίας είναι ότι η μεταβολή των πολιτικών θεσμών της αυτοκρατορίας υπήρξε απότοκο της μεταβολής του αμυντικού του δόγματος της αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα, η ύπαρξη πολλαπλών ταυτόχρονων μετώπων και απειλών επέφερε την αναπροσαρμογή της χωροθέτησης, της σύνθεσης αλλά και της αποστολής των στρατιωτικών δυνάμεων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αυτό με τη σειρά του οδήγησε σε καίριες αλλαγές στη δομή του πολιτικού της συστήματος.