Ενσωμάτωση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου στην επιχειρησιακή πρακτική των Ενόπλων Δυνάμεων : η ανάγκη (εκπόνησης) στρατιωτικού εγχειριδίου στην Ελλάδα

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση της ανάγκης εκπόνησης ενός στρατιωτικού εγχειριδίου διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου στην Ελλάδα. Το πρώτο μέρος της εργασίας επικεντρώθηκε στην υποχρέωση λήψης μέτρων για την ενσωμάτωση και τη διάδοση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου τόσο στο εσωτερικό των κρατών, όσο και στις Ένοπλες Δυνάμεις με κυριότερη συνιστώσα αυτή της μελέτης υποχρέωσης εκπόνησης ενός στρατιωτικού εγχειριδίου. Όμως τι ακριβώς είναι ένα εθνικό στρατιωτικό εγχειρίδιο του ΔΑΔ; Τι χωρίζει ένα κράτος που έχει εκδώσει ένα εγχειρίδιο από ένα κράτος που δεν έχει; Τι πρέπει να περιλαμβάνει και προς ποιους πρέπει να απευθύνεται; Και τέλος ποιος ο αντίκτυπος των εγχειριδίων στα κράτη που τα εκδίδουν αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα στα οποία επιχειρεί να δώσει απάντηση η παρούσα εργασία. Στο δεύτερο μέρος περιλαμβάνει τη συγκριτική μελέτη στρατιωτικών εγχειριδίων ξένων κρατών αλλά και διεθνών ινστιτούτων με παγκόσμια εμβέλεια, ώστε μέσα από την πρακτική τους να γίνει μια τελική πρόταση της δομής ενός αντίστοιχου Ελληνικού. Από τη σύγκριση αυτή δεν έχει λείψει η κριτική του περιεχομένου τους, όπου κρίθηκε απαραίτητη, για τη χρησιμοποίηση συγκεκριμένων πρακτικών από κράτη για εφαρμογή και ερμηνεία του ΔΑΔ σύμφωνα με τα συμφέροντα τους. Στην αρχή του μέρους αυτού κρίθηκε σκόπιμη μια σύντομη αναφορά στις βασικές αρχές του ΔΑΔ, αυτή της στρατιωτικής αναγκαιότητας, του ανθρωπισμού, της διάκρισης, της αναλογικότητας, της προφύλαξης και του περιορισμού για τις οποίες γίνεται εκτενής αναφορά στην παρούσα εργασία. Καταλήγοντας μαζί με την πρόταση για τη δομή ενός ή περισσοτέρων ελληνικών στρατιωτικών εγχειριδίων γίνεται μια περιγραφή της ελληνικής πραγματικότητας τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και στο εσωτερικό των ΕΔ αναφορικά με τη διάδοση και ενσωμάτωση του ΔΑΔ.