Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά και τα μουσεία. Για το βιβλίο: Marilena Alivizatou, Ιntangible Heritage and the Museum: New Perspectives on Cultural Preservation

Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί πεδίο ζωηρού ενδιαφέροντος τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την υιοθέτηση διεθνούς συμβάσεως για την προστασία της στο πλαίσιο της UNESCO το 2003. Με τη σύμβαση αυτή η έννοια της προστατευόμενης πολιτιστικής κληρονομιάς διευρύνεται περαιτέρω θεαματικά, για να συμπεριληφθούν και οι άυλες εκφάνσεις της (προφορικές παραδόσεις και εκφράσεις, τέχνες του θεάματος, κοινωνικές πρακτικές, τελετουργίες, εορταστικές εκδηλώσεις, παραδοσιακές γνώσεις και τεχνικές κ.ά.), ενώ το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από τα αντικείμενα στους ανθρώπους. Συγχρόνως αναπτύσσεται ο επιστημονικός προβληματισμός, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, γύρω από το θέμα, για το οποίο τίθενται πλήθος ερωτήματα, όπως: έχει νόημα η διχοτομία υλικής και άυλης κληρονομιάς; Πώς μπορεί να οριστεί η τελευταία, που είναι ζωντανή και διαρκώς εξελισσόμενη; Πώς μια πολιτισμική πρακτική επιλέγεται και ανακηρύσσεται κληρονομιά και τι συνεπάγεται αυτή η διάκριση; Ποιος είναι ο ρόλος των διεθνών οργανισμών, των εθνικών κυβερνήσεων και των ειδικών, αλλά και των κοινοτήτων που δημιουργούν, αναδημιουργούν και μεταδίδουν την άυλη κληρονομιά, στις διαδικασίες προσδιορισμού και διαφύλαξής της;