Κοινωνιολογικές προσεγγίσεις της αστεγίας: η περίπτωση μίας άστεγης γυναίκας στην Ελλάδα την περίοδο της κρίσης

Στην παρούσα μελέτη εξετάζεται το ζήτημα των αστέγων ως ένα εντεινόμενο κοινωνικό πρόβλημα κατά τη μακρά περίοδο της κρίσης, καθώς όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού απειλούνται με τον κίνδυνο απώλειας στέγης. Το πρόβλημα του αθέατου πληθυσμού προκαλεί το ερευνητικό ενδιαφέρον ως μια μορφή ακραίου κοινωνικού αποκλεισμού με σωρευμένες απανωτές αποτυχίες και σχεδόν ανύπαρκτες προοπτικές εξόδου. Οι παραδοσιακές κοινωνικές πολιτικές αποδεικνύονται ανεπαρκείς να επιλύσουν το ζήτημα ενώ ταυτόχρονα οι άστεγοι ολοένα και βυθίζονται στον κόσμο της αστεγίας ενώ διακατέχονται από συναισθήματα ενοχής και ντροπής λόγω του κοινωνικού στιγματισμού που υφίστανται. Στη μελέτη, αποτυπώνονται οι κοινωνιολογικές προσεγγίσεις γύρω από το ζήτημα των αστέγων και ο θεσμικός ρόλος του κράτους ενώ το θέμα διερευνήθηκε και εμπειρικά με την πραγματοποίηση συνέντευξης εις βάθος σε μία μεσήλικη, άγαμη, μέσης εκπαίδευσης άστεγη γυναίκα. Τόσο η βιβλιογραφική ανασκόπηση όσο και η συνέντευξη ανέδειξαν τη συμβολή της απώλειας της εργασίας στην πιθανή απώλεια της στέγης. Επίσης, κατέστη σαφές ότι οι άστεγοι είναι αποκομμένοι όχι μόνο από την πλειονότητα της κοινωνίας αλλά και από το ίδιο το κράτος, που δυσκολεύει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες και επιδόματα. Το πρόβλημα μετατοπίζεται σε μη κρατικούς φορείς και ιδιώτες που αναλαμβάνουν την άσκησης κοινωνικής πολιτικής υποκαθιστώντας τις κρατικές δομές. Έτσι, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο κοινωνικής πρόνοιας, που θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο μιας νέας μελέτης στο μέλλον.