Δαπάνες και χρηματοδότηση του Ελληνικού Συστήματος Υγείας

Η Δημόσια Υγεία στην Ελλάδα αποτέλεσε πρωταρχικό μέλημα των κυβερνήσεών της από συστάσεως του κράτους. Εκκινώντας εκ βάθρων θα θεμελιώνεται κατά τις ανάγκες μέχρι τις αρχές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, διάστημα που η φιλανθρωπική δραστηριότητα θα δραστηριοποιηθεί και θα στηρίξει την κρατική προσπάθεια. Η απουσία συστηματικής προσπάθειας δημιουργίας υγειονομικού συστήματος, την οποία συμπλήρωναν οι προσφορές των ευεργετών θα συνεχιστεί και στις αρχές του επόμενου αιώνα, συνθήκη η οποία αμβλύνθηκε μερικώς μέσωσειράς νομοθετημάτων και μέτρων. Την περίοδο αυτή θα τεθούν οι βάσεις για την ασφαλιστική προστασία στο Ελληνικό κράτος Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η συμφωνία Ελλάδας και ΗΠΑ το 1947 για παροχή βοήθειας θα αποτελέσει μια σημαντική προσπάθεια εκσυγχρονισμού των υγειονομικών δομών και υπηρεσιών. Κορυφαία στιγμή για τη Δημόσια Υγεία στη χώρα θα αποτελέσει ο Ν. 1397/1983 με την δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Η Υγεία αναγνωρίζεται ως δημόσιο αγαθό και τελεί υπό την αντίληψη της ισότητας και της προσβασιμότητας κάθε πολίτη σε αυτή. Προβλήματα όμως όπως η απουσία σαφών αρχών χρηματοδότησης, ελέγχου των δαπανών,αύξηση της παραοικονομίας στην Υγεία καιαδυναμία διοίκησης των οικονομικών του τομέα θα οδηγήσουν σε μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις τις δύο επόμενες δεκαετίες. Οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις, φιλελεύθερης ή σοσιαλιστικής ιδεολογίας θα επιφέρουν αλληλοαναιρούμενες αλλαγές και ο δημόσιος υγειονομικός τομέας θα κλυδωνίζεται στις πολιτικές αποφάσεις, μη αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα όπως η ποιότητα, η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητας των υπηρεσιών του. Το 2010, όταν η Ελληνική οικονομία θα εισέλθει σε μια βαθειά δομική και πολύπλευρη κρίση, με κύρια χαρακτηριστικά το τεράστιο δημόσιο χρέος, το μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και τη συρρίκνωση του ΑΕΠ, ο υγειονομικός τομέας θα ακολουθήσει στις αναδιαρθρωτικές αλλαγές και εκεί σχεδόν θα αποδομηθεί, με το μισό σχεδόν του πληθυσμού να δηλώνει πως δεν έχει την αναγκαία έστω περίθαλψη. Η Δημόσια Υγεία αποτελεί θέμα ύψιστης σημασίας στη λειτουργία και συνέχεια κάθε κράτους. Οφείλει λοιπόν η χώρα να υλοποιήσει διαρθρωτικές αλλαγές, ακόμη και σαν μέρος επιβολής των μνημονίων, στο σημείο όμως που αυτές πραγματοποιούνται στο πνεύμα της ισότιμης και πλήρους δικαιώματος πρόσβασης στις υπηρεσίες της για όλους τους Έλληνες πολίτες. Η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Φροντίδα απαραίτητα πρέπει να επανακτήσει το ρόλο της αλλά και η λήψη μέτρων όπως η προστασία του άνεργου πληθυσμού, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσων, η χρηστή χρησιμοποίηση της βιοϊατρικής τεχνολογίας και η ανάληψη δράσεων που θα μειώσουν επιβαρυντικούς για την υγεία παράγοντες θα πρέπει να αποτελούν συνεχείς στόχους κάθε πολιτικής για την υγεία, ειδικότερα δε στο περιβάλλον μιας υφιστάμενης οικονομικής κρίσης.