Κοινωνικά δικαιώματα και κρίση

Η παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί σοβαρή απειλή για τα κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία σύμφωνα με τον χαρακτήρα τους (status positivus) τελούν υπό εξάρτηση των κρατικών παροχών, και υπόκεινται σε οριακό δικαστικό έλεγχο. Λόγω του γεγονότος ότι τα κοινωνικά δικαιώματα εξαρτώνται από τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, η ύφεση έχει προκαλέσει πολλαπλές παραβιάσεις στα κοινωνικά δικαιώματα. Τα «Μνημόνια» και οι δανειακές συμβάσεις που έχουν υπογραφεί ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν εγείρει πολλά ερωτήματα κατά πόσον αυτά τα μέτρα λιτότητας συμμορφώνονται με το ελληνικό Σύνταγμα και τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επίσης. Η προσπάθεια της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει εάν αυτές οι έκτακτες και επείγουσες περιπτώσεις θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτές τις πολιτικές αποφάσεις, δεδομένου ότι έχει υποστηριχθεί ότι παρόλη η σημασία της κρίσης, τα κοινωνικά δικαιώματα δεν πρέπει να παραβιάζονται κατάφωρα δεδομένου ότι συνδέονται πραγματικά με τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα που αποτελούν τα θεμέλια της δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, η κρίση είναι μια ευκαιρία για να επανεξετάσουμε το γεγονός πως τα κράτη είναι υπόλογα απέναντι στην τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να αρθρώσει σθεναρά τις θεμελιώδεις αρχές οι οποίες δεν μπορούν να περιορισθούν ακόμα και σε περιόδους ύφεσης και να δείξει πως οι θεμελιώδεις αρχές είναι αυτές που πρέπει να κατευθύνουν τις πολιτικές ως απάντηση στην κρίση . Η κρίση είναι και μια ευκαιρία να επανεξετάσουμε το ρόλο του κράτους στη ρύθμιση της δημιουργίας πλούτου και της ανακατανομής οφέλους ως προς την υλοποίηση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι διακρατικές επιπτώσεις της κρίσης υπογραμμίζουν πιο δυναμικά την υποχρέωση και την ευθύνη που έχουν τα κράτη να σεβαστούν, να προστατεύσουν, και να εκπληρώσουν τα κοινωνικά δικαιώματα.