Οι προσπάθειες οικονομικής και πολιτικής ανασυγκρότησης την περίοδο διακυβέρνησης του Ελληνικού Συναγερμού (1952-1955)

Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει τις οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που συντελέστηκαν την περίοδο διακυβέρνησης του Ελληνικού Συναγερμού (1952-1955) με πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Παπάγο. Αποτελώντας την απαρχή μιας νέας πολιτικής ζωής για τον τόπο, καθώς ξεκινά η περίοδος των σταθερών μονοκομματικών κυβερνήσεων, αναλύονται οι ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες που συντέλεσαν προς την αναγκαία πολιτική σταθερότητα, απαραίτητη για να τεθούν οι βάσεις ενός μακροπρόθεσμου οικονομικού προγράμματος με στόχο την ανάπτυξη και επέκταση της ελληνικής οικονομίας. Η οικονομική μεταρρύθμιση του 1953, εμπνευστής της οποίας ήταν ο Σπύρος Μαρκεζίνης αποτελεί σταθμό στην οικονομική ιστορία της Ελλάδος καθώς η δραχμή υποτιμήθηκε κατά 50%, ενώ ακολούθως η απελευθέρωση των εισαγωγών αποτελεί την αφετηρία του ανοίγματος της ελληνικής οικονομίας στην διεθνή αγορά και εγκαινιάζει ένα νέο εξωτερικό προσανατολισμό που εντάσσει την χώρα βαθύτερα στον αναπτυξιακό χαρακτήρα των αρχών της ελεύθερης αγοράς. Συγχρόνως, οι διεθνείς σχέσεις της χώρας τόσο με τις χώρες του δικού της Συνασπισμού, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όσο και το άνοιγμα προς τις χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού, αναλύονται υπό το πρίσμα των τριών βασικών αξόνων της εξωτερικής πολιτικής που άσκησε ο Συναγερμός. Της αναζήτησης της ασφάλειας, της εξεύρεσης κεφαλαίων, απαραίτητων για την συνέχεια του οικονομικού προγράμματος και τέλος το Κυπριακό και το ζήτημα της Ένωσης. Σε άμεση σύνδεση με τα προηγούμενα, στο πλαίσιο της εξεύρεσης ξένων κεφαλαίων, οι οικονομικές συμφωνίες με την Δυτική Γερμανία το Φθινόπωρο του 1953 οδήγησαν στην πρώτη σοβαρή εσωκομματική κρίση αποτέλεσμα της οποίας ήταν, δια μέσω ενός σκανδάλου, να αποχωρήσει ο Μαρκεζίνης από τους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος.