Ανάλυση του ανταγωνισμού στους κλάδους σταθερής και κινητής τηλεφωνίας της Ελλάδας

Το ζήτημα του ανταγωνισμού στους ελληνικούς κλάδους σταθερής και κινητής τηλεφωνίας έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού όχι μόνο σε περιπτώσεις που έχει έρθει στο προσκήνιο κάποια συγχώνευση η απορρόφηση εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον κλάδο αλλά και με αφορμή αλλαγές στην τιμολογιακή πολιτική των εταιρειών που επηρέασαν και επηρεάζουν άμεσα τα οικονομικά δεδομένα των απλών πολιτών. Στην εργασία μας αυτή αρχικά αναλύουμε τις πτυχές του ανταγωνισμού μίας αγοράς σε θεωρητική βάση και τις βασικές μεθοδολογίες που έχουν αναπτυχθεί από τους ακαδημαϊκούς και τις εποπτικές αρχές για την επιμέτρησή του. Περνώντας στην εμπειρική διερεύνηση, αξιολογούμε το βαθμό του ανταγωνισμού στις αγορές σταθερής και κινητής τηλεφωνίας της Ελλάδας με βάση τις ακόλουθες τρεις μεθοδολογίες:- τον δείκτη συγκέντρωσης Herfindahl - Hirschman (HHI), - το μοντέλο των πέντε δυνάμεων του Michael Porter,- το διαφορικό δείκτη ιστορικής αξίας και το δείκτη σχετικής αναδιανομής μεριδίων της αγοράς που πρότεινε ο Stanimir Minov (2014) Η σύγκριση των αποτελεσμάτων από τις μεθοδολογίες που εφαρμόσαμε μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το μοντέλο των πέντε δυνάμεων του Porter και οι δείκτες του Minov είναι καταλληλότεροι σε σχέση με τον δείκτη HHI για την αξιολόγηση του ανταγωνισμού στις υπό μελέτη αγορές, αφού μπορούν να αντικατοπτρίσουν την δυναμική των συμπεριφορών όλων των ενδιαφερόμενων μερών (συμμετέχοντες στην αγορά, δυνητικοί νέοι ανταγωνιστές, προμηθευτές, πελάτες, εποπτική αρχή). Οι προκρινόμενες αυτές μεθοδολογίες συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως στην αγορά σταθερής και στην αγορά κινητής τηλεφωνίας ο ανταγωνισμός είναι μέτριος, αν και στην δεύτερη κρίνεται ως ελαφρώς εντονότερος σε σχέση με την πρώτη. Σε ό,τι αφορά τις τάσεις, η αγορά σταθερής τηλεφωνίας μοιάζει στάσιμη τα τελευταία έτη, σε αντίθεση με την αγορά κινητής τηλεφωνίας στην οποία ο ανταγωνισμός εμφανίζει αυξητικές τάσεις από το 2014 και μετά. Αντίθετα, σύμφωνα με τον δείκτη ΗΗΙ και οι δύο υπό μελέτη αγορές κρίνονται ως μη nανταγωνιστικές, αφού ο εν λόγω δείκτης δίνει πολύ σημαντικό βάρος στον αριθμό των συμμετεχόντων στην αγορά, παραβλέποντας, ωστόσο, πολλές άλλες διαστάσεις του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος.