Οι σχέσεις Τουρκίας-Συρίας, Τουρκίας-Ιράν και οι επιπτώσεις τους στο δόγμα Νταβούτογλου

Σκοπός της ανά χείρας ερευνητικής εργασίας είναι η διερεύνηση των επιπτώσεων στην εφαρμογή του δόγματος Νταβούτογλου των τελευταίων εξελίξεων των σχέσεων της Τουρκίας με την Συρία και το Ιράν. Το βασικό επιχείρημα που παρουσιάζεται είναι πως η επιδείνωση των σχέσεων της Άγκυρας με την Δαμασκό και την Τεχεράνη θέτουν σοβαρά εμπόδια στην εφαρμογή του δόγματος του Στρατηγικού Βάθους. Η υλοποίηση των νέο οθωμανικών αντιλήψεων του Νταβούτογλου, η οποία στοχεύει στην γεωπολιτική ενδυνάμωση της Τουρκίας, προϋποθέτει την αλλαγή του προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής της χώρας από την Δύση στην Ανατολή, δίνοντας έμφαση στην κοινή θρησκεία, πολιτισμό και γεωγραφία της Μέσης Ανατολής. Τα παραπάνω στοιχεία καθιστούν την Μέση Ανατολή ένα ενιαίο γεωπολιτικό χώρο στον οποίο η Τουρκία μπορεί να παίξει κυρίαρχο ρόλο με την προϋπόθεση πως θα δημιουργήσει στενές σχέσεις με τις χώρες τις περιοχής που θα βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου και την ειρηνική επίλυση των μεταξύ τους προβλημάτων. Παρά την πρόσκαιρη βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράν, ύστερα από την άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην εξουσία, οι εντάσεις που προκάλεσε η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη σε διάφορες χώρες του Αραβικού κόσμου και ιδιαίτερα στη Συρία, έθεσαν σε δοκιμασία τις επιδιώξεις τις Άγκυρας να χτίσει σχέσεις καλής γειτονίας με τους γείτονές της. Οι παραπάνω εξελίξεις έχουν ως αποτέλεσμα όχι μόνο την ακύρωση στην πράξη της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων αλλά και την ταυτόχρονη αποκάλυψη πως η Τουρκία αδυνατεί να παίξει τον σταθεροποιητικό ρόλο που επιθυμούσε στην περιοχή ενοποιώντας τον μουσουλμανικό κόσμο, χωρίς την συμβολή των ΗΠΑ.