Η επίδραση της διαχρονικής και διαπεριστασιακής (ή μη) συνεκτικότητας στη μειονοτική επιρροή

Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκε η επίδραση της διαχρονικής και συνάμα διαπεριστασιακής συνεκτικότητας του λόγου της μειονοτικής πηγής στη επιρροή που ασκεί στον πληθυσμό. Από τα αποτελέσματα μας διαφαίνεται ο ρυθμιστικός ρόλος της ιδεολογικής απόστασης των συμμετεχόντων από την πηγή στη σχέση μεταξύ των δύο. Γενικώς, η έμμεση μειονοτική επιρροή ήταν μεγαλύτερη στα ιδεολογικά κοντινά από τα μακρινά υποκείμενα, λόγω της δυσκολίας των πρώτων να ψυχολογιοποίησουν την πηγή από το φόβο ψυχο-κοινωνικής ταύτισης. Η έμμεση μειονοτική επιρροή στα ιδεολογικά κοντινά υποκείμενα ήταν μεγαλύτερη, ιδιαιτέρως όταν οι περιστάσεις γίνονταν καλύτερες, παρά χειρότερες, ή ίδιες. Στα μακρινά υποκείμενα, δεν φάνηκε κάποια στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση ανά περίσταση. Υποστηρίζουμε ότι για τα κοντινά υποκείμενα έπαιξε ρόλο η προσλαμβανόμενη σχέση ανταγωνισμού εξουσίας-μειονότητας, με τη μέγιστη μειονοτική επιρροή σε συνθήκες υψηλότερης προσλαμβανόμενης σχέσης ανταγωνισμού, όταν δηλαδή η εξουσία βελτιώνει τις περιστάσεις, ενώ η μειονότητα παραμένει διαχρονικά συνεκτική στη θέση της. Προτείνεται περεταίρω έρευνα με στόχο τον έλεγχο του ρόλου της ψυχο-κοινωνικής ταύτισης, της ψυχολογιοποίησης και της προσλαμβανόμενης σχέσης ανταγωνισμού μεταξύ εξουσίας-μειονότητας στη μειονοτική επιρροή της διαχρονικής και διαπεριστασιακής συνεκτικότητας.