Από τη θεωρία της συγκρουσιακής πολιτικής στην πράξη των κοινωνικών κινημάτων: το κίνημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ελλάδα, 2000 – 2006)

Η παρούσα διατριβή εξετάζει την ανάδυση και τη δυναμική του κινήματος ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα με έμφαση στις επιδράσεις που αυτό άσκησε στη διαμόρφωση του τοπίου των κινηματικών οργανώσεων, των συλλογικών αξιών και των πολιτικών θεσμών των αρχών του 21ου αιώνα. Αντλώντας τα θεωρητικά και εννοιολογικά εργαλεία από τη γραμματεία της συγκρουσιακής πολιτικής και των συλλογικών δράσεων και υιοθετώντας την οπτική της συγκριτικής πολιτικής ανάλυσης στη μελέτη του πολιτικού φαινομένου, η έρευνα φωτίζει τρεις κρίσιμες διαστάσεις της νεότερης πολιτικής ιστορίας: (α) τις ευρύτερες ευρωπαϊκές θεσμικές, δημογραφικές και ιδεολογικές μεταβολές της δεκαετίας του ‘90 και κυρίως τον τρόπο με τον οποίον αυτές επενέργησαν στη δημιουργία νέων περιεχομένων αντιπαράθεσης και νέων πολιτικών διαιρέσεων στην Ελλάδα· (β) τις διαδικασίες, τα γεγονότα -σταθμούς και τα διεκδικητικά δίκτυα διεθνικής διάχυσης της διαμαρτυρίας ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση σε ποικίλα τοπικά ακροατήρια και πολιτικούς δρώντες κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000· και (γ) την ανασύνθεση του πεδίου των διεκδικητικών οργανώσεων, την καταγραφή των κυρίων ρευμάτων αμφισβήτησης εντός του φάσματος της ριζοσπαστικής αριστεράς και του αναρχικού χώρου καθώς τις μετατοπίσεις των υφιστάμενων πολιτικών κομμάτων υπό την επίδραση της κινηματικής δράσης μιας μακράς περιόδου. Τέλος η διατριβή εισφέρει και εισηγείται μια σειρά εννοιολογικών προτάσεων και θεωρητικών επεξεργασιών που προσβλέπουν στο να συμβάλλουν στο πεδίο της μελέτης των κοινωνικών κινημάτων και να ενθαρρύνουν τη συστηματική του έρευνα.