Πολιτικές ζωής και θανάτου στο camp προσφύγων της Μόριας: το «ευάλωτο» σώμα ως τ(ρ)όπος διαφυγής

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρυθμιστικού καθεστώτος της «ευαλωτότητας», ως τεχνολογίας βιοκυβερνητικότητας, όπως επιτελείται στο camp προσφύγων της Μόριας. Η σύμπλευση του ιατρικού ανθρωπισμού με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του ασύλου διαμορφώνει ένα πολιτικό πεδίο στο οποίο το σώμα, στην απτή, υλική του πραγματικότητα, αναδεικνύεται σε κατεξοχήν τόπο εγγραφής πολιτικών συγκρούσεων, διαμόρφωσης και υλοποίησης των συνόρων. Στη βάση του «ευάλωτου» και «πάσχοντος» σώματος των προσφύγων νομιμοποιείται η άρθρωση αιτημάτων «ζωής» και η διάσχιση των συνόρων, την ίδια στιγμή που η Ευρώπη υιοθετεί σκληρές πολιτικές περιορισμού, καθήλωσης και εγκλεισμού ανθρώπων για να «διασφαλίσει» τα σύνορά της από την έλευση του «Άλλου», αποκαλύπτοντας την μακάβρια ειρωνεία που προκαλείται από την συνάφεια της «πολιτικής της ζωής» με την «πολιτική θανάτου» αλλά και την οριακή συγχώνευση της «βιολογικής» με την πολιτική ζωή στην Μόρια. Η ιδιοποίηση του «ευάλωτου» σώματος από τους πρόσφυγες, με άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο επώδυνους τρόπους, ως μέσου διαφυγής, αναδιατάσσει τη σχέση της «βιολογικής» ή «γυμνής» ζωής με την πολιτική δράση, διαμορφώνοντας βιοκοινωνικά υποκείμενα που διαπραγματεύονται τους όρους της κοινωνικής τους αναγνώρισης στη βάση της «ευπάθειας» του σώματός τους και του τραύματος. Η εθνογραφία βασίζεται στην επιτόπια έρευνα που διεξήχθη στο ΚΥΤ της Μόριας τον Ιούνιο του 2018 και πιο συγκεκριμένα στο υλικό που αντλήθηκε από τη συμμετοχική παρατήρηση στο ιατρικό κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ αλλά και από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν με πρόσφυγες και εργαζόμενους/ες εντός και εκτός της Μόριας.