Πολιτιστική και οικονομική διπλωματία ως μορφές ήπιας δύναμης

Στην παρούσα εργασία πραγματοποιείται μία προσπάθεια χαρτογράφησης της ορατής και της αόρατης κρίσης της Ελλάδος, αντλώντας από έννοιες και αναλυτικά εργαλεία των διεθνών σχέσεων, της πολιτικής επιστήμης, της επικοινωνίας και του πολιτισμού. Στη συνέχεια, παρουσίαζονται οι νέες εκείνες παραδοχές κοινωνικής συμπεριφοράς οι οποίες θα οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση με την εγκαθίδρυση μίας νέας ηθικής τάξης σε ένα μετατραυματικό μέλλον. Η επανατοποθέτηση της Ελλάδας στο διεθνές σύστημα είναι μία συνολική διεργασία η όποια ξεκινά από το άτομο και μεταφέρεται σε επίπεδο συνόλων που διαρκώς αλληλοσυμπληρώνονται μέσω του εντοπισμού ομοιοτήτων και διαφορετικοτήτων μεταξύ των μελών τους. Το επίπεδο ανάλυσης μεταφέρεται στο άτομο, εστιάζοντας σε μεμονωμένες στάσεις και πράξεις, το άθροισμα των οποίων δύναται τόσο να τοποθετήσει όσο και να διαφοροποιήσει ένα κράτος στο επίπεδο της οικονομίας και του πολιτισμού. Σε αυτό το πλαίσιο η αμοιβαιότητα, που στην πορεία λειτουργεί και ως δίχτυ προστασίας από την εισβολή και εγκαθίδρυση άλλων στρατηγικών εμφορούμενων από το πνεύμα της εκμετάλλευσης και της προδοσίας, είναι παράγωγο συνεργατικών πρακτικών και μόνο. Σκοπός της έρευνας είναι η σύνδεση ατομικών πρακτικών με τον πλούτο του εθνικού σήματος. Η συνολική προσπάθεια αφορά στη μέτρηση των συμπεριφορικών πεποιθήσεων (behavioural beliefs) των Ελλήνων πολιτών όσον αφορά στις έννοιες της ηθικής της ευθύνης, της συνεργατικής συλλογικής δράσης και της κουλτούρας αλλά και των αντιλήψεων τους σχετικά με τις έννοιες της δημόσιας διπλωματίας και του εθνικού σήματος της χώρας τους. Το αισιόδοξο μήνυμα που κομίζει η παρούσα έρευνα είναι μία έκδηλη συναίνεση της πλειοψηφίας του δείγματος υπέρ της ευθύνης του ατόμου να προχωρά υπό καθεστώς αλληλεξάρτησης, παράγοντας έτσι προστιθέμενη αξία ή αλλιώς ένα «πλούσιο» εθνικό σήμα.