Το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε περίοδο κρίσης : διεθνείς και ευρωπαϊκές διαστάσεις

Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της «τριπλούς» κρίσης- οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής-, το ζήτημα της προστασίας της αξιοπρέπειας του ανθρώπου εξακολουθεί να αποτελεί ένας προς επίτευξη στόχος. Αναγνωσμένη, όπως η γράφουσα ορίζει, ως ένα «δικαίωμα για τα δικαιώματα», το έννομο αυτό αγαθό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το δημοκρατικό πολίτευμα, προμηνύοντας την σύσταση θεμελίων περί αξιοπρεπούς ποιότητας ζωής, η οποία ενδέχεται όμως να διακυβεύεται στη στάθμιση λοιπών εννόμων συμφερόντων, αν η πολιτική πραγματικότητα το επιτάσσει. Εν προκειμένω, αυτό καταδεικνύεται από την προέκταση που έχει λάβει η κρίση στο ευρωπαϊκό έδαφος, αποτόκου του ασθενούς «Ε» της Ένωσης και του ισχυρού «Τ» της Τρόικας υπό το πρίσμα της υιοθετηθείσας μονεταριστικής λογικής, με χαρακτηριστικότερη την ελληνική περίπτωση, όπου η υπαγωγή της χώρας στο «Μνημόνιο» αποτέλεσε μια nudum pactum επίλυση της κρίσης. Γρήγορα το τρίπτυχο των γενικών κατευθύνσεων πολιτικής «προσαρμογή-ευελιξία-αποτελεσματικότητα» για την εφαρμογή του δημοσιονομικού προγράμματος αντικαταστάθηκε από την ανάδυση ενός νέου «επιστροφή στον ενωσιακό νομικό πολιτισμό- πολιτικοποίηση- όραμα», προκύπτοντος τριών αναγνώσεων τόσο του «Μνημονίου» ως νομικού κειμένου όσο κι εν γένει της περιόδου που εκείνο σηματοδοτεί, με κορυφαία απόληξη την αύξηση των ποσοστών της φτώχειας, η οποία εκφράζει την παραβίαση μιας σειράς ατομικών, οικονομικών, κοινωνικών δικαιωμάτων, καθώς και δικαιωμάτων αλληλεγγύης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, inter alia, σηματοδοτείται η απεμπόληση του «ανθρωπιστικού προσώπου» της Ένωσης, η «επαναφορά» του οποίου δύναται να επιτευχθεί, prima facie, από τη δυναμική που το εν λόγω δικαίωμα εσωκλείει, τόσο σε πιθανή διαμόρφωση νομολογίας από το ΕΔΔΑ και το ΔΕΕ, όσο και στη χάραξη μιας ανθρωποκεντρικής δημόσιας πολιτικής, με απώτερο σκοπό την επανεκκίνηση του «Ε» της Ένωσης.