Η εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο τομέα εν καιρώ μνημονίου

Ένα από τα πιο επίκαιρα θέματα που προβλημάτισαν την ελληνική αλλά και διεθνή παράλληλα πολιτική και οικονομία ήταν οι περιοριστικές πολιτικές που επεβλήθησαν στην Ελλάδα στα πλαίσια των Μνημονίων. Τα μέτρα και των Τριών Μνημονίων, τα οποία τέθηκαν σε εφαρμογή από το 2010, είχαν ως κύριο βασικό αποδέκτη προσωπικό του δημοσίου τομέα. Στόχος των περιοριστικών μέτρων ήταν η δημοσιονομική εξυγίανση, η ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας και η διασφάλιση της οικονομικής σταθερότητας. Οι αλλαγές οι οποίες επεβλήθησαν στους δημοσίους υπαλλήλους έγιναν μαζικά, ταχύτατα και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα, μέσω των Μνημονιακών μέτρων, εισήχθησαν νέες μορφές διοίκησης προερχόμενες από τον ιδιωτικό τομέα. Η Δημόσια Διοίκηση τότε, κλήθηκε να προβεί στη μέτρηση της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας. Οι διαδοχικές μειώσεις των μισθών, των συντάξεων, των προσλήψεων νέου ανθρώπινου δυναμικού και η θεσμοθέτηση νέων πιο ευέλικτων μορφών απασχόλησης έθεσαν πολλά εμπόδια στην ομαλή λειτουργία του δημοσίου τομέα. Απόρροια όλων αυτών ήταν, η εισαγωγή των νέων εννοιών της εργασιακής διαθεσιμότητας, της κινητικότητας και της προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας, για τις οποίες η ελληνική κοινωνία δεν ήταν προετοιμασμένη. Έτσι, επήλθαν αλλαγές στις ατομικές εργασιακές σχέσεις καθώς και σε μισθολογικό και συνταξιοδοτικό επίπεδο. Οι περιοριστικές αυτές πολιτικές στον Δημόσιο Τομέα ενείχαν, στοιχεία νεοφιλελευθερισμού με επίκεντρο την απορρύθμιση και παράλληλα συρρίκνωση του. Ωστόσο το πλήθος νόμων που ακολούθησε, έθεσε το βασικό ερώτημα κατά πόσο τελικά η προσπάθεια για ένα μικρό και ευέλικτο κράτος έφερε τις αναμενόμενες και προβλεπόμενες μεταρρυθμίσεις αλλά και κατά πόσο ήταν σύμφωνες με τις συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές. Η αλληλοδιαδοχή αντίθετων μεταξύ τους ρυθμίσεων επέφερε τη σταδιακή απορρύθμιση των σχέσεων κράτους και πολίτη, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την προσπάθεια της ελληνικής δημοσιονομικής σταθερότητας. Αυτή δύσκολη εξίσωση της εργασιακής ασφάλειας σε συνδυασμό με την κάλυψη των μεταβαλλόμενων επιχειρησιακών αναγκών, αναλύεται στην παρούσα εργασία.