Περιπτώσεις παγκόσμιας εφαρμογής υβριδικού πολέμου: το σύγχρονο περιβάλλον του Αιγαίου ως δυνητικό πεδίο εφαρμογής

Στην περίοδο που ακολούθησε τον ψυχρό πόλεμο, ο δυτικός κόσμος επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει την έννοια της απειλής κατά της εθνικής ασφάλειας, μελετώντας περιπτώσεις που δεν ενέπιπταν στα παραδοσιακά μοντέλα ή μεθοδολογίες. Ειδικά, όμως, μετά τη σύγκρουση Ισραήλ - Χεζμπολάχ το 2006 και πολύ περισσότερο μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, κυριάρχησε ο όρος «υβριδική απειλή», προκειμένου να ονοματοδοτηθεί η ανησυχητική συνθετότητα και μη γραμμικότητα αυτού του είδους των συγκρούσεων. Παρά την έλλειψη ενός θεσμικά αποδεκτού ορισμού, κοινό στοιχείο όλων των προσεγγίσεων του προσδιοριστικού «υβριδικός» συνιστά ο ετερόκλητος και δυναμικός συνδυασμός συμβατικών και μη μέσων. Στην παρούσα εργασία αρχικά αναπτύσσεται το θεωρητικό υπόβαθρο που αφορά στον υβριδικό πόλεμο και την εν γένει υβριδική απειλή ενώ στη συνέχεια παρουσιάζονται συνοπτικά οι περιπτωσιολογικές μελέτες του πολέμου Ισραήλ-Χεζμπολάχ και της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία καθώς θεωρούνται θεμελιώδεις από τη στιγμή που πυροδότησαν τις αναλύσεις γύρω από αυτή την ιδιάζουσα μορφή πολέμου. Ακολούθως επικεντρώνομαι στο θαλάσσιο περιβάλλον με την παρουσίαση των υβριδικών τακτικών που έχουν εφαρμοσθεί μέχρι σήμερα εξετάζοντας κατά πόσο αυτές είναι προσαρμόσιμες στα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά του Αιγαίου πελάγους. Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιαστεί ποια είναι η υβριδική απειλή με την οποία δυνητικά μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη η χώρα μας στο χώρο του Αιγαίου, στο πλαίσιο της πάγιας επιδίωξης της Τουρκίας για αλλαγή του status quo στην περιοχή, λαμβάνοντας υπόψη τις παρούσες αλλά και μελλοντικές τεχνολογικές και στρατιωτικές δυνατότητες της γείτονος. Η εργασία ολοκληρώνεται με προτάσεις επί των απαραίτητων δράσεων που πρέπει να αναληφθούν προκειμένου να αποτραπεί μια τέτοια επίθεση ή να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά σε περίπτωση εκδήλωσής της ώστε να διασφαλιστεί η εθνική κυριαρχία της χώρας μας.