Διαπεριφερειακή συνεργασία στο σύμπλεγμα της ΝΑ Μεσογείου: η περίπτωση των Προγραμμάτων Στρατιωτικής Συνεργασίας

Στην παρούσα εργασία, εξετάζεται η διαπεριφερειακή συνεργασία στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, υπό το πρίσμα της αξιολόγησης των υφιστάμενων Προγραμμάτων Στρατιωτικής Συνεργασίας (ΠΣΣ). Διερευνάται πως μέσα από τη συνέργεια στο στρατιωτικό επίπεδο, αναδεικνύεται ο ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων, ως βραχίονας άσκησης διπλωματίας ενός κράτους, καθώς και το πώς, μέσω αυτής της συνέργειας, προάγεται η πολιτική συνεργασία εξετάζοντας τη γεωστρατηγική - στρατιωτική κατάσταση των χωρών της περιοχής και την υφιστάμενη μεταξύ τους αμυντική συνεργασία. Η παρούσα εργασία στηρίχθηκε στις ακόλουθες προϋποθέσεις: Τα κράτη λειτουργούν στη βάση των αρχών του πολιτικού ρεαλισμού, όπου η διεθνής πολιτική αντιμετωπίζεται ως η προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με το βέλτιστο τρόπο την επιβίωση, την ασφάλεια και ει δυνατόν, την αύξηση της ισχύος τους, σε ένα άναρχο διεθνές σύστημα.1 Δεν θα μεταβληθούν οι επιδιώξεις και η εξωτερική πολιτική, των κρατών της Μεσογείου. Οι «Μεγάλες Δυνάμεις», ΗΠΑ, Ρωσία και Γαλλία, θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την ενίσχυση της επιρροής τους στην περιοχή. Ολοκληρώνοντας την ανάλυση, γίνεται αποτίμηση των ωφελημάτων των ΠΣΣ, αποτυπώνονται οι πραγματικές και οι δυνητικές καταστάσεις, οι οποίες δυνάμενες να επηρεάσουν τις χώρες της περιοχής, δημιουργούν πεδίο σύγκλησης στο στρατιωτικό τομέα και διατυπώνεται πρόταση, ώστε η Ελλάδα να αναδειχτεί πρωταγωνιστής των εξελίξεων, που θα καταστήσουν τη Μεσόγειο «λίμνη» σταθερότητας και ειρήνης.