Η έλευση του προσώπου: παλαιές μορφές εμψυχωμένες στην αρχαία ελληνική ποίηση

Η αρχαιοελληνική ποιητική παραγωγή αντλεί κατ’ επανάληψη τα θέματα από το χώρο του φανταστικού, δηλαδή του Μύθου, που για κάθε εποχή ανατροφοδοτείται και παραλλάσσει σύμφωνα με τις νέες κοινωνικές συνθήκες. Κατά συνέπεια ο μελετητής ενός έργου πρέπει να εθιστεί στο να διακρίνει, πίσω από τη συμβατική persona (προσωπείο) ενός δρώντος προσώπου (π.χ. σε μια τραγωδία) την πραγματική (γνήσια) μυθολογική παράσταση που το προσωπείο αυτό καλείται να «αναπαράγει» η απλά να «αναπαραστήσει». Το παρόν άρθρο επιχειρεί να συμβάλει στον κύριο άξονα του προβληματισμού γύρω από το ζήτημα της δραματικότητας των προσώπων στην αρχαία ελληνική ποίηση. Ο συγγραφέας συμπεραίνει ότι η διαφορά γνησιότητας ή πρωτοτυπίας της αρχαϊκής (λυρικής) ποίησης από την Τραγωδία συνίσταται στο γεγονός ότι τα ονόματα των πρωταγωνιστών της πρώτης δεν έχουν συμβολοποιηθεί κατά την εποχή της γενέσεως και εκφοράς της. Αντιθέτως, στην Τραγωδία, τα ίδια ονόματα "αναμορφώνονται" στο υλικό το ποιητικό του θεάτρου, για να παράγουν πρωτότυπες νέες μορφές, βάσει μιας σύγχρονης τους μυθοπλασίας.