Η σχέση της αφήγησης του χωρισμού με την προσαρμογή στον χωρισμό και την ψυχολογική ευεξία

Η κατασκευή αφηγήσεων έχει φανεί ότι συμβάλλει στην προσαρμογή και την μείωση της ψυχικής δυσφορίας μετά από έντονα συναισθηματικά ή τραυματικά γεγονότα, όπως ο χωρισμός από μια σχέση. Η παρούσα έρευνα μελετά τη σχέση της αφήγησης του χωρισμού με τη προσαρμογή σε αυτόν και την ψυχολογική ευεξία. Συγκεκριμένα, εξετάστηκε η σχέση της αφηγηματικής πληρότητας γραπτών ιστοριών χωρισμού με την συναισθηματική και ψυχολογική προσαρμογή στον χωρισμό. Το δείγμα αποτέλεσαν 125 ενήλικα άτομα που είχαν χωρίσει από μία ερωτική σχέση τα τελευταία δύο χρόνια. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δημογραφικά στοιχεία για τους ίδιους, τους/τις πρώην συντρόφους και για την σχέση τους, αφηγήθηκαν γραπτώς τον χωρισμό τους και τέλος, συμπλήρωσαν την σύντομη εκδοχή της Κλίμακας Προσαρμογής στο Χωρισμό της Fisher (Fisher’s Divorce Adjustment Scale). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν την ύπαρξη αρνητικής συνάφειας μεταξύ της αφηγηματικής πληρότητας με τη συνολική προσαρμογή (χαμηλές τιμές στην κλίμακα προσαρμογής ερμηνεύονται ως υψηλή προσαρμογή) αλλά και με την υποκλίμακα της αυτοεκτίμησης. Επίσης, η συνολική προσαρμογή στον χωρισμό, συσχετίστηκε στατιστικώς σημαντικά με την υπο-διάσταση της αναφοράς συνεπειών στην αφήγηση. Επιπλέον, αναδείχθηκε ως παράγοντας επίδρασης στην προσαρμογή ο ρόλος του ατόμου στον χωρισμό αλλά και η προβλεπτική αξία του χρόνου που μεσολάβησε από τον χωρισμό για την προσαρμογή. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την σημασία της νοηματοδότησης ενός ερωτικού χωρισμού μέσω αφήγησης για την προσαρμογή του ατόμου σε αυτόν αλλά και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα αναφορικά με άλλους παράγοντες που μπορεί να επιδρούν στην προσαρμογή και την ψυχολογική ευεξία μετά τον τερματισμό μιας σχέσης.