Σύγχρονες μορφές διακυβέρνησης στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση: από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση στον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους

Η έλευση των σύγχρονων ψηφιακών τεχνολογιών ήρθε να αναδιατάξει πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας. Οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις δεν άφησαν ανεπηρέαστο το modus operandi των απανταχού Δημοσίων Διοικήσεων, οι οποίες καλούνται να προσαρμοστούν και να μετασχηματιστούν ψηφιακά, προκειμένου να παρέχουν στον πολίτη και επιχείρηση ψηφιακές υπηρεσίες, που χαρακτηρίζονται από υψηλή ποιότητα, χρηστοκεντρικότητα, αλλά και να ενισχύσουν τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Σε αυτό το πλαίσιο, αναδύονται εναλλακτικές μορφές του κυβερνάν, όπως η ψηφιακή και η ανοικτή διακυβέρνηση. Στην Ελλάδα, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους αντιμετώπιζε διαχρονικά μια σημαντική υστέρηση, που οφείλονταν μεταξύ άλλων στη λογική του σιλό στα έργα πληροφορικής των δημόσιων φορέων, στην ανυπαρξία κεντρικού στρατηγικού σχεδιασμού της πολιτικής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, στην έλλειψη χρηματοδότησης, στην ανυπαρξία διαλειτουργικότητας, τον κατακερματισμό των πρωτοβουλιών και του νομοθετικού πλαισίου, την περιορισμένη πολιτική βούληση κ.ά.. Η έλευση της πανδημίας COVID-19 αποτέλεσε τον καταλύτη της επιτάχυνσης του ψηφιακού μετασχηματισμού του ελληνικού κράτους. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να διερευνήσει τις σύγχρονες μορφές διακυβέρνησης στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση, καθώς επίσης την πορεία από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση στον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους. Από μεθοδολογικής απόψεως πραγματοποιήθηκε μια βιβλιογραφική ανασκόπηση των κύριων ζητημάτων που μελετώνται, ενώ πραγματοποιήθηκε και συνέντευξη με στελέχη του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα από την εμπειρία των εμπλεκόμενων στη διαδικασία του ψηφιακού μετασχηματισμού της χώρας. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης καταδεικνύουν, ότι η χώρα πράγματι έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού. Ωστόσο, εξακολουθούν να υφίστανται ορισμένες από τις προαναφερόμενες αδυναμίες. Κατά συνέπεια, είναι αναγκαία η αντιμετώπιση τους για τη διασφάλιση της εξυπηρέτησης του πολίτη, την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, την ορθή και διαφανή χρήση των δημόσιων πόρων, τη βιωσιμότητα και τη δυνατότητα επεκτασιμότητας των καλών πρακτικών. Προς αυτή την κατεύθυνση είναι απαραίτητη η ύπαρξη πολιτικής βούλησης, δέσμευσης και διάθεσης πόρων, προκειμένου να αξιοποιηθούν πλήρως οι δυνατότητες, που μπορεί να παρέχει η ψηφιακή διακυβέρνηση.