Η πολιτικοστρατιωτική συνεργασία κατά τις επιχειρήσεις υποστήριξης ειρήνης

Η εργασία πραγματεύεται τη συνεργασία μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών δρώντων, έτσι όπως αυτή αναπτύχθηκε κυρίως μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου και με την ανάληψη, από τα κράτη της δύσης, «ειρηνευτικών», όπως ονομάστηκαν, αποστολών για την διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, με την ανάπτυξη της διεθνικής κοινωνίας ως απόρροια της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, αλλά και με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, την κατάρρευση του διπολικού διεθνούς συστήματος και την αλλαγή της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου σχέσεων συνεργασίας του στρατού με τον πολιτικό τομέα, παράλληλα με τον παραδοσιακό τύπο υπαγωγής του στρατού στην πολιτική εξουσία. Το κύριο ερευνητικό ερώτημα στο οποίο επιχειρείται να δοθεί απάντηση στην παρούσα διπλωματική εργασία, είναι αν όντως η διεύρυνση των πολιτικοστρατιωτικών σχέσεων και η πολυεπίπεδη συνέργεια των πολιτικών με τους στρατιωτικούς δρώντες συνιστά μια διαδικασία που αποφέρει επιπλέον θετικά αποτελέσματα, κατά τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων εγκαθίδρυσης και διατήρησης της ειρήνης σε ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε για την εξέταση του ερευνητικού ερωτήματος ήταν η ποιοτική ανάλυση της περίπτωσης της εφαρμογής της πολιτικοστρατιωτικής συνεργασίας στην επέμβαση του Αφγανιστάν από το 2001 μέχρι σήμερα. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρήθηκε να αναλυθεί σε ποιους τομείς των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν έλαβε ευρύτερη έκταση η συνέργεια μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών δρώντων, αν παρήγαγε συγκεκριμένα αποτελέσματα, ποια ήταν αυτά και ποιος ο ρόλος τους στην εξέλιξη της επιχείρησης.