Υπεράκτια αιολικά πάρκα και θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές: ένα σχήμα αξιολόγησης και λήψης απόφασης βάσει της βιοποικιλότητας και της κοινωνικής αποδοχής

Η παγκόσμια ζήτηση για ανανεώσιμη ενέργεια διευρύνεται στην προσπάθεια μετριασμού των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Η υπεράκτια αιολική ενέργεια βρίσκεται μεταξύ των «πράσινων» πηγών ενέργειας, στον πυρήνα στης κλιματικής ουδετερότητας. Η τεχνολογία για τα Υπεράκτια Αιολικά Πάρκα, τόσο για τα σταθερά όσο και για τα πλωτά, εξελίσσεται πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να αποτελεί μια ιδιαίτερα φιλόδοξη μέθοδο πράσινης μετάβασης. Ωστόσο, υπάρχουν μια σειρά από παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την χωροθέτηση ενός Υπεράκτιου Αιολικού Πάρκου που αφορούν α) στις επιπτώσεις του στη βιοποικιλότητα, β) στον κοινωνικό αντίκτυπο, γ) στις παρεχόμενες και δυνητικές οικοσυστημικές υπηρεσίες και δ) στις χρήσεις της θάλασσας, όπως ναυσιπλοΐα και αλιεία. Ένα πολυκριτηριακό σχήμα αξιολόγησης και λήψης απόφασης κρίνεται αναγκαίο για την λήψη της πολιτικής απόφασης δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν στην εξεταζόμενη κάθε φορά περιοχή. Λαμβάνοντας υπόψη μας αβιοτικές (π.χ. βάθος θάλασσας, άνεμος), βιοτικές (φυσική και τεχνητή βιοποικιλότητα εντός της θάλασσας) παραμέτρους και τα τεχνικά χαρακτηριστικά εγκατάστασης πλωτών και σταθερών ανεμογεννητριών, σε σχέση τις οριοθετημένες θαλάσσιες περιοχές εντός του δικτύου Natura 2000 αλλά και ευρύτερα, καταγράφονται τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, τα οποία προτείνεται να συμπεριληφθούν στο σχεδιασμό ενός αποτελεσματικού πολυκριτηριακού συστήματος αξιολόγησης και λήψης απόφασης ως μέσο άσκησης πολιτικής. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων των ΥΑΠ στη βιοποικιλότητα και στην κοινωνία για την καλύτερη κατανόησή τους και ως μέσο για την πολιτική απόφαση της χωροθέτησής τους.