Η εξέλιξη του λόγου και των επιστημονικών κοινοτήτων των διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα και στην Τουρκία: το πρίσμα της κοινωνιολογίας της επιστήμης

Ζητούμενο της ανά χείρας διατριβής είναι η κατανόηση της επιστήμης καθαυτό καιειδικότερα της επιστήμης των Διεθνών Σχέσεων, όπως έχει αναπτυχθεί σε συγκεκριμένο χωρο-χρονικό πλαίσιο: ειδικά στην Ελλάδα και στην Τουρκία, κατά το Μεσοπόλεμο και ιδίως το ΨυχρόΠόλεμο και τη μεταψυχροπολεμική εποχή. Εφαρμόζοντας το εξηγητικό μοντέλο του ΔανούΔιεθνολόγου O. Wæver, καταρχάς λαμβάνει χώρα η εξέταση της θέσης των κοινωνικώνεπιστημών στην ελληνική και στην τουρκική κοινωνία και γενικά των διλημμάτων καιλεπτομερειών της συγκρότησης του έθνους-κράτους. Επίσης επιχειρείται η διερεύνηση τουθεσμικού πλαισίου των διεθνών σπουδών, του τόπου διδακτορικής κατάρτισης του μόνιμουδιδακτικού προσωπικού σε επιλεγμένα πανεπιστημιακά τμήματα όπως και του προγράμματοςσπουδών με κριτήριο τη φύση της επιστημονικής κατάρτισης. Κυρίως, δε, εξετάζεται ηθεματολογία και το (μετα)θεωρητικό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων από τιςσχετικές περιοδικές εκδόσεις όπως και -μέσω της διεκπεραίωσης μίας ιστορίας των ιδεών-ποικίλων ελληνικών εγχειρημάτων οικοδόμησης λόγου για τη διπλωματία· δηλαδή του ιδιαίτερουστοχαστικού περιεχομένου. Ενώ γνώμονας στην καταγραφή του περιεχομένου είναι το κατάLijphart Παραδοσιακό Παράδειγμα των Διεθνών Σχέσεων, ιδιαίτερη είναι η προσοχή για τηθεώρηση της πολιτικής σε όρους ισχύος-συμφέροντος και στον τρόπο αναδίπλωσής της ή μηαναδίπλωσής της στο παρόν αλλά και στο παρελθόν. Τα πορίσματα της διερεύνησης, η οποίααντλεί κατά πολύ από την επιστημολογική προβληματική του Π. Κονδύλη, περιλαμβάνουν σημείατόσο σχετικής σύγκλισης ή ομοιότητας όσο και σχετικής απόκλισης ή διαφοροποίησης των δύοπεριπτώσεων. Υπό αυτή την έννοια αναδεικνύεται η μερική διαβάθμιση της υπόθεσης περί τηςσυμμετρίας του λόγου επί της διπλωματίας σε αμφότερα τα κράτη, η οποία λανθανόντωςπροϋποθέτει τη σχεδόν ίδια επιρροή ίδιων/παρεμφερών παραγόντων. Ειδικά για την ελληνικήπερίπτωση, η διαβάθμιση σημαίνει τον κάποιο περιορισμό του αυτο-αναστοχασμού στηνπραγματολογική περιγραφή και στην κατανόηση της ανάπτυξης της διεθνολογίας στην Ελλάδα,παρά τη σεβαστή συμπερίληψη ποικίλων στοιχείων.